ชีวิตในมหาวิทยาลัยของอวี๋ซีซีเรียบง่ายไม่ต่างจากผิวน้ำนิ่ง
ทุกวันไม่เข้าห้องเรียนก็อ่านหนังสือ วันเสาร์อาทิตย์จะออกไปเดินเล่นกับรูมเมตบ้าง หรือไม่ก็กลับบ้านไปพักสักสองวัน
ตั้งแต่เปิดเทอมเดือนกันยายน รูมเมตทั้งสามคนก็บ่นมาตลอดว่าเวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน พูดกันว่าสองปีนี้เดี๋ยวเดียวก็ผ่านไป เผลอแป๊บเดียวก็ต้องเตรียมสอบเข้าปริญญาโทแล้ว หลายคนเริ่มเตรียมตัวกันตั้งแต่ปีสาม อวี๋ซีซีก็วางแผนไว้แต่เนิ่น ๆ หลังเปิดเทอมได้ไม่นาน เธอก็รวบรวมเอกสารเตรียมสอบกับข้อสอบเก่าย้อนหลังไว้ไม่น้อย
แต่ช่วงนี้เธอกลับดูกระวนกระวายมาก
ทุกครั้งที่โทรศัพท์ดัง เธอจะรีบหยิบขึ้นมาดูทันที สองปีก่อนเธอไม่เป็นแบบนี้เลย แค่เปิดหนังสือก็จดจ่ออยู่กับมันราวกับพระเฒ่าเข้าฌาน
เมื่อคืนเธอยังได้รับโทรศัพท์จากเจียงหนิงด้วย พอเห็นชื่อคนโทรเข้ามา หัวใจของอวี๋ซีซีก็พลันบีบรัด เธอกลัวว่าจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงไป แต่โชคดีที่เจียงหนิงแค่โทรมาถามไถ่ชีวิตในมหาวิทยาลัยของเธอ แล้วก็บอกข่าวว่าเจียงชวนเข้าร่วมการแข่งขันประลองฝีมือครั้งใหญ่ของกองทัพ และคว้าอันดับหนึ่งมาได้
รุ่งเช้า เธอตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย ลืมตาแล้วนั่งอยู่บนเตียงตั้งนาน แต่ก็ยังนึกไม่ออกว่าฝันเมื่อคืนเป็นเรื่องอะไร หลังลุกไปล้างหน้าแปรงฟัน เธอก็อ่านบทความจากหนังสือพิมพ์เดอะนิวยอร์กไทมส์ในหอพักเบา ๆ เหมือนทุกวัน
เด็กเรียนเก่งแบบอวี๋ซีซี แม้จะเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งแล้ว ก็ยังต้องทุ่มเทเรียนอย่างหนักถึงจะรักษาผลการเรียนให้อยู่ในกลุ่มบนได้
แต่ก็มีนักศึกษาบางคนที่ปกติแค่ไปเข้าเรียน เวลาว่างก็ทำกิจกรรมชมรม พอถึงช่วงสอบปลายภาค แค่ “กอดขาพระก่อนสอบ” นิดหน่อยก็ขึ้นไปอยู่แถวหน้าได้แล้ว