[พวกแก ไอ้นี่มันแน่จริง]
[ผมดูจนอึ้งเลย]
[จดด่วนเลยนะ: พาไปเดินเล่นริมทะเล แล้วหาโอกาสจับเท้าเธอ... ถุย ถูเท้าให้เธอต่างหาก!]
[ดูสีหน้าเจียงหนิงสิ เหมือนใจสั่นเลยนะ]
เฉินจือหย่วนกลับไปที่บ้านพักใจ เอาของสองสามอย่างออกมาจากช่องฟรีซในตู้เย็น แล้วก็กลับไปที่หอพักคนเดียว
ยี่สิบนาทีต่อมา เพราะกลัวจะเลทมื้อเย็น เฉินจือหย่วนรีบมาที่ครัวทั้งที่ผมยังไม่ทันแห้ง
หวังฮ่าวอวี่ จ้าวหมิง ซุนจื่อรั่ว เจียงอีหลิน อยู่กันครบ แต่ไม่มีใครเดินมาช่วย เขาเลยยุ่งอยู่กับครัวคนเดียวอย่างเป็นระบบ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เจียงหนิงก็กลับมาจากหอพัก เธออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ามาแล้วเหมือนกัน เห็นหวังฮ่าวอวี่ทั้งสี่คนนั่งอยู่บนโซฟา เธอเลยเดินตรงไปที่ครัว
"ให้ช่วยมั้ย?" เจียงหนิงถามด้วยท่าทีขี้เล่น
"หรือว่า..." เฉินจือหย่วนยื่นตะหลิวให้เจียงหนิง ยิ้มเต็มหน้า "คุณมาผัดต่อมั้ย?"
"ฉันน่ะเหรอ?"
เจียงหนิงรีบส่ายหน้า "ฉันทำไม่เป็นนะ"
เฉินจือหย่วนสาธิตให้ดู "ไม่เป็นไร ทำแบบผม พลิกไปพลิกมาแบบนี้ก็พอ เดี๋ยวผมปรุงรสให้เอง"
ด้วยท่าทีแบบขอแค่ได้ลอง เจียงหนิงรับตะหลิวไป แต่เฉินจือหย่วนกลับหรี่ไฟลงแล้วหยิบผ้ากันเปื้อนอีกตัวมา "ระวังเลอะเสื้อ ใส่ผ้ากันเปื้อนก่อนเถอะ"
ผ้ากันเปื้อนเป็นแบบคล้องคอ เจียงหนิงเห็นท่าทางของเฉินจือหย่วนก็ก้มศีรษะลงเอง เฉินจือหย่วนช่วยสวมให้ แล้วเดินไปผูกโบว์ข้างหลังให้