วันที่ 15 เดือน 8 จันทร์กลมดั่งจานหยก
หลังอาหารเย็นเสร็จ ทุกคนก็ยกเก้าอี้ออกมานั่งชมจันทร์ข้างนอกกัน
คงเพราะเมื่อครู่กินอิ่มเกินไป ขนมไหว้พระจันทร์วางอยู่ข้าง ๆ แท้ ๆ กลับไม่มีใครหยิบกิน
หวังหนานเอ่ยถามขึ้นว่า "เสี่ยวเฉิน ถ้าผู้เฒ่าไปอยู่บ้านนาย ห้องพออยู่ไหม?"
"พอครับ ชั้นสองมีสี่ห้อง"
"แล้วชั้นหนึ่งล่ะ?"
คำถามนี้ เฉินจือหย่วนยังนึกไม่ถึงมาก่อน ผู้เฒ่าอายุมากปานนี้ การขึ้นบันไดก็เป็นปัญหาใหญ่จริง ๆ
เฉินจือหย่วนครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วรีบตอบว่า "ข้างนอกชั้นหนึ่งมีห้องเก็บของอยู่ ปรับเป็นห้องนอนได้ครับ แค่ห้องมันเล็กไปหน่อย"
"เล็กหน่อยไม่เป็นไรหรอก อายุมากขึ้นแล้ว แค่สะดุดล้มครั้งเดียวก็กลายเป็นเรื่องใหญ่แล้ว อยู่ชั้นหนึ่งได้ก็ดีที่สุด"
"งั้นกลับไปผมจะหาคนมาจัดการให้ครับ"
เจียงจิ่งหมิงอดพูดขึ้นไม่ได้ว่า "จำเป็นต้องไปเจียงโจวด้วยเหรอ? พ่ออายุมากขนาดนี้ เดินทางไปมาจะลำบากนะ"
"นี่เป็นความปรารถนาของผู้เฒ่า"
หวังหนานถามขึ้นอีกว่า "สภาพแวดล้อมแถวนั้นเป็นยังไงบ้าง? เสียงดังไหม? มีคนแปลก ๆ แถวนั้นหรือเปล่า?"
เจียงหนิงแย่งตอบว่า "ไม่ดังเลยค่ะ แถมไม่มีคนแปลก ๆ ด้วย"
หวังหนานพยักหน้า "งั้นก็ไม่ต้องวุ่นวายแล้ว ฉันกะจะให้คนจัดยามสองคนไว้ให้ผู้เฒ่าอยู่แล้ว"
หวังเหยาพูดขัดขึ้น "พวกคุณอย่าทำให้เรื่องมันวุ่นวายนักเลยได้ไหม ฉันกับแม่ก็จะไปด้วย ไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก"
หวังชิงเยว่ฟังแล้วยื่นมือมาแตะไหล่เจียงหนิงพลางหัวเราะ "คนตั้งมากมายขนาดนี้จะไปด้วย จะไม่กระทบเวลาที่แกกับเฉินจือหย่วนคบกันบ้างเหรอ?"