ครึ่งชั่วโมงต่อมา
เฉินจือหย่วนเริ่มการสอนดนตรีของเขา สอนร้องทีละประโยคก่อน จากนั้นนำร้องทีละท่อน สุดท้ายให้เด็กๆ ร้องตามเสียงจากลำโพงเต็มเพลง
เพลงนี้ไม่ยาก โดยเฉพาะท่อนฮุค ใครที่ไม่ได้ร้องเพี้ยน ฟังสองรอบก็ร้องตามได้แล้ว
"ต่อไปผมจะเปิดดนตรีประกอบ พวกเธอทุกคนช่วยกันร้องอีกรอบเลยดีไหม?"
"ดีค่า~"
เฉินจือหย่วนเปิดดนตรีประกอบ ตอนใกล้จะเริ่มร้อง เขาใช้สัญญาณมือบอกเด็กๆ ด้านล่าง ไม่นานนักเรียนห้อง 5/1 ทั้ง 33 คนก็ร้องเพลงเดียวกันดังขึ้น
แม้เสียงจะยังไร้เดียงสา
แต่ทุกประโยคเปี่ยมด้วยชีวิตชีวาที่เป็นของวัยรุ่นโดยเฉพาะ
ร้องจบหนึ่งเพลง ผู้ใหญ่ในห้องเรียนต่างพากันปรบมือโดยไม่นัดหมาย เฉินจือหย่วนเหลือบดูเวลา แล้วเปิดเอกสารเวิร์ดอีกไฟล์หนึ่งพูดว่า "ดีมาก ต่อไปขอให้คนอื่นๆ เงียบไว้ก่อน ผมต้องการให้เพื่อนๆ นักเรียนช่วยกันทำเพลงนี้กับผม... ทุกคนเห็นข้อความบนจอมั้ย?"
"เห็นแล้วฮะ"
"เดี๋ยวผมนับสามสองหนึ่ง พวกเธออ่านพร้อมกันนะ ผมจะอัดเสียงทุกคนไว้แล้วตัดใส่เพลง ตอนนั้นทุกคนจะได้ยินเสียงพวกเธอ... พร้อมยัง?"
"พร้อมแล้ว!"
เฉินจือหย่วนส่งสัญญาณให้ผู้เข้าร่วมและพี่ตากล้องด้านหลังห้องเงียบ จากนั้นหยิบมือถือออกมายืนกลางห้อง เปิดฟังก์ชันอัดเสียง
"สาม สอง หนึ่ง เริ่ม"
เด็กหนุ่มสาวในห้องเรียนแหงนหน้ามองจอ พอเฉินจือหย่วนตะโกน 'เริ่ม' ก็เริ่มอ่านออกเสียงทันที
อาจเพราะเป็นครั้งแรกที่ในห้องเรียนมีคนนั่งฟังมากขนาดนี้ระหว่างคาบ แต่ละคนทำตัวกระตือรือร้นมาก
เสียงแทบทั้งหมดตะโกนออกมา
"เยาวชนฉลาด ประเทศก็ฉลาด!"
"เยาวชนมั่งคั่ง ประเทศก็มั่งคั่ง!"
"เยาวชนแข็งแกร่ง ประเทศก็แข็งแกร่ง!"
"เยาวชนมีเสรีภาพ ประเทศก็มีเสรีภาพ!"