ในห้องพักผู้ป่วยแผนกสูติกรรม คนทั้งครอบครัวรายล้อมอยู่ข้างทารกแรกเกิดสองคน ใบหน้าของทุกคนต่างเปื้อนรอยยิ้มแห่งความยินดี
ตั้งแต่ช่วงบ่ายจนถึงตอนนี้ เฉินจือหย่วนอยู่เคียงข้างเจียงหนิงมาตลอด แม้แต่น้ำสักอึกก็ยังไม่ได้ดื่ม พอเห็นเจียงหนิงหลับอย่างสงบ เส้นประสาทที่ตึงเครียดของเขาก็ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง เขาผลัดกันอุ้มเด็กทั้งสองอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะรู้สึกเหนื่อยล้าเต็มที จึงเอามือหนุนศีรษะแล้วฟุบลงบนเตียง จากนั้นก็หลับสนิทไปทั้งอย่างนั้น
“ชู่ว～”
หวังเหยาทำท่าบอกให้เงียบ ก่อนจะลดเสียงลงแล้วพูดกับหวังซูเหม่ยว่า “คุณแม่ทางนั้นกลับไปก่อนเถอะ คืนนี้ฉันกับพี่เจียงจะอยู่เฝ้าที่นี่ พรุ่งนี้เช้าค่อยมาเปลี่ยนเวรให้พวกเรา เราจะผลัดกันเฝ้า”
“ให้พวกเราอยู่ต่อดีกว่า”
หวังเหยาอธิบายว่า “ฉันทำกับข้าวไม่เป็นน่ะ ป้าอู๋ก็กลับบ้านไปแล้ว...”
หวังซูเหม่ยถึงได้พยักหน้าตกลง เธอกับเฉินต้าซานเดินเข้าไปดูเด็กที่หลับหลังดื่มนมจนพอใจอีกครั้ง พอถึงสี่ทุ่มครึ่งก็กลับวิลล่าหลีกงพร้อมกับเฉินต้าซาน
ตอนนั้นเจียงจิ่งหมิงก็พูดกับผู้เฒ่าหญิงว่า “แม่ ให้ชิงเยว่ขับรถไปส่งแม่กลับบ้านเถอะ พ่ออยู่บ้านคนเดียวไม่ปลอดภัย”
หวังชิงเยว่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพูดว่า “หนูติดกล้องวงจรปิดไว้ที่บ้านแล้วค่ะ ตอนนี้คุณปู่ยังหลับอยู่”
“ถึงอย่างนั้นก็ต้องกลับนะ เกือบห้าทุ่มแล้ว”
ผู้เฒ่าหญิงผ่านเรื่องใหญ่ ๆ มาไม่น้อย เมื่อเห็นหลานสาวคลอดลูกชายอ้วนจ้ำม่ำสองคน เธอก็ดีใจอยู่หรอก แต่ไม่ได้ตื่นเต้นจนทำอะไรไม่ถูกเหมือนเจียงจิ่งหมิงกับหวังเหยา ตอนที่เพิ่งได้อุ้มเด็ก เธอพยักหน้า แล้วกำชับอยู่สองสามคำตามประสบการณ์ของคนผ่านเรื่องนี้มาก่อน จากนั้นจึงกลับไปพร้อมกับหวังชิงเยว่