ทริปร้านงานฝีมือครั้งนี้ ได้ของกลับมาเพียบ
จนกระทั่งขึ้นรถของทีมงานเรียบร้อย เจียงหนิงก็ยังชื่นชมแก้วในมือ เห็นได้ชัดว่าชอบมากกว่าแค่เล็กน้อย
เฉินจือหย่วนพับเสื้อยืดเรียบร้อยแล้วหยิบมือถือขึ้นมาดูเวลา แล้วถามขึ้นว่า “ยังเช้าอยู่เลย มีที่ไหนอยากไปอีกมั้ย”
“ได้หมดแหละ”
เจียงหนิงไม่ถนัดตัดสินใจเรื่องแบบนี้ โยนสิทธิ์เลือกกลับคืนให้เฉินจือหย่วน
ตอนนี้เก้าโมงห้าสิบ ห่างจากเวลากินข้าวเที่ยงอีกนาน แต่ถ้าจะไปเที่ยวแถวสวนสนุกนี่ก็ไม่ทันแล้ว
เฉินจือหย่วนคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วบอกว่า “ไปเดินซูเปอร์มาร์เก็ตกันมั้ย ซื้อขนมอะไรนิดหน่อย แล้วเอาไปฝากพวกเขาด้วย”
“ได้สิ”
คนขับได้ยินก็เลี้ยวขวาตรงสี่แยกทันที ยังไม่ถึงสิบนาที รถก็จอดหน้าศูนย์การค้านานาชาติแห่งหนึ่ง
เฉินจือหย่วนกำลังจะลงรถ พนักงานที่นั่งเบาะหน้ากลับเรียกทั้งสองไว้ พลางยื่นหน้ากากอนามัยสองชิ้นมาให้
“นี่... จำเป็นด้วยเหรอ”
“ยังอยากโดนคนล้อมอีกรอบเหมือนเมื่อคืนอีกรึไง”
เฉินจือหย่วนยิ้มแหย ๆ รับหน้ากากมาใส่
ตอนที่เฉินจือหย่วนกับเจียงหนิงเดินเข้าซูเปอร์ฯ ด้วยกัน ที่ร้านงานฝีมือ diy อีกร้านหนึ่ง มีนักศึกษาสาวสามคนเพิ่งไปถึง
“สวัสดีค่ะ เชิญดูได้ตามสบายเลย” เจ้าของร้านสาวลุกขึ้นยิ้มต้อนรับ เหมือนตอนที่ต้อนรับเฉินจือหย่วนกับเจียงหนิงก่อนหน้านี้
“พวกเขาล่ะคะ”
“พวกเขาเหรอ”
สาวแว่นตอบว่า “ก็คู่หนุ่มสาวที่มาร้านเมื่อกี้นี้ไง”
“พวกเขาเพิ่งกลับไปเมื่อสิบห้านาทีก่อนค่ะ”
“อ้า...” ทั้งสามทำหน้าเซ็งทันที
“มาช้าไปก้าวนึง”
“น่าจะมาเร็วกว่านี้อีกหน่อย”
เจ้าของร้านสาวงงนิดหน่อย เลยถามต่อว่า “พวกเขาเป็นใครเหรอคะ”