ช่วงแรก ๆ โต่วอินมหกรรมค่ำคืนสุดมหัศจรรย์จะจัดร่วมกับสถานีน้ำเงินมาตลอด
แต่ตั้งแต่ปี 23 เป็นต้นมา ก็ย้ายมาจัดที่ช่องเมืองหลวงติดต่อกันสามปีแล้ว ปีนี้ก็เช่นกัน จัดขึ้นที่ลานสเก็ตความเร็วเมืองหลวง
เรื่องแบบนี้หวังเหยาตัดสินใจแทนเฉินจือหย่วนไม่ได้ ต้องให้เจ้าตัวเลือกเอง แต่เฉินจือหย่วนเองก็กลืนไม่เข้าคายไม่ออก
ในใจเขาไม่อยากไปเท่าไหร่
ทว่าตัวเองดังมาจากรายการเกาะแห่งหัวใจ หลี่ซูจวินกับหวังเหยาก็มีสัมพันธ์แบบนี้ ถ้าปฏิเสธไปก็ดูจะใจร้ายเกินไปหน่อย
อีกเรื่องที่เฉินจือหย่วนกับหวังเหยาเห็นตรงกันคือ ไม่ว่าจะไปร่วมงานนี้หรือไม่ ก็จะไม่พาเจียงหนิงไปด้วย
เจียงหนิงเองก็ไม่ได้คิดอยากร่วมอยู่แล้ว ต่อให้ยืมความกล้ามาเป็นสิบเท่า เธอก็ไม่กล้าขึ้นไปแสดงต่อหน้าผู้ชมเป็นพันคน
“ช่างเถอะ เราโยนเหรียญเอาแล้วกัน”
พูดจบ เฉินจือหย่วนก็เดินกลับเข้าไปในบ้าน หยิบเหรียญออกมาอันหนึ่ง
แทนที่จะทรมานตัวเอง สู้ปล่อยให้ฟ้าลิขิตดีกว่า
“ออกตัวอักษรคือตกลง ดอกไม้คือปฏิเสธ” เฉินจือหย่วนว่าพลางดีดเหรียญขึ้นฟ้าต่อหน้าทุกคน รอเหรียญตกถึงมือก็ประกบไว้บนหลังมือทันที
เจียงหนิงขยับเข้าไปดู
“ออกหัว”
เฉินจือหย่วนยิ้มแห้ง หาข้ออ้างให้ตัวเอง “ถือว่าตอบแทนน้ำใจคุณอาซูจวิน แล้วกัน คราวหน้าจะปัดไม่ต้องเกรงใจแล้ว”
หวังเหยาผงกหัวยิ้ม “งั้นนายรีบจองตั๋วแล้วติดต่อลูกท้อหน่อย ให้จัดการตารางวันนั้นด้วย ส่วนฉันจะส่งข้อความไปบอกคุณอาซูจวิน ว่านายตกลงแล้ว”
“ครับ”
เจียงหนิงหันกลับมาเอ่ยปากเร็วไว “แม่คะ หนูกลับเมืองหลวงด้วยได้ไหม”