หลังจากเฉินจือหย่วนกลับมาที่หอพัก ในจอไลฟ์ก็ไม่มีใครอีกเลย
มีแค่กล้องตัวที่ติดอยู่บนต้นมะพร้าว ถ่ายภาพเกาะอันเงียบสงบยามราตรี เสียงคลื่นซัดกระทบโขดหินมีฤทธิ์กล่อมประสาทเป็นธรรมชาติ ฉะนั้นจนถึงตอนเช้ามืดก็ยังมีคนอยู่ในไลฟ์อีกเป็นหมื่นๆ
พวกเขาไม่ได้ดูไลฟ์ แต่ฟังเสียงจนหลับไปตั้งนานแล้ว
……
คืนแรกเจียงหนิงนอนไม่ค่อยหลับ ส่วนใหญ่เป็นเพราะสภาพแวดล้อมเปลี่ยนไป แถมข้างๆ ยังมีเพื่อนร่วมห้องอีกสี่คน
แต่คืนนี้เธอกลับหลับสบายเป็นพิเศษ
เช้าวันรุ่งขึ้นตอนเจ็ดโมง เธอตื่นขึ้นเองตามธรรมชาติ การรักษากิจวัตรประจำวันที่แน่นอนมานานทำให้เธอสดชื่นเต็มที่ ไม่เคยรู้สึกหนักหัวเบาตัวเวลาตื่นตอนเช้ามาก่อนเลย
พอออกมาจากหอพัก พี่ตากล้องก็ตามมาทันที
หลังจากปรับตัวมาได้สองวัน ในที่สุดเจียงหนิงก็คุ้นเคยกับการถูกถ่ายทำแล้ว เธอเดินตรงมาที่บ้านพักใจ เห็นประตูกระจกปิดอยู่ ข้างในว่างเปล่าไร้ผู้คน ใบหน้าเล็กๆ ก็ฉายแววผิดหวังออกมาทันที
เธอเป็นแบบนี้มาตลอด ดีใจ เสียใจ โกรธ จากสีหน้าก็ดูออกง่ายๆ
ข้างในไม่มีใคร เจียงหนิงก็เลยไม่เข้าไป แต่เดินไปนั่งที่ศาลาริมน้ำแทน
วันนี้เธอใส่คาร์ดิแกนถักสีฟ้าอ่อน เนื้อผ้านุ่มมาก ข้างในเป็นเสื้อเข้ารูปสีขาว กางเกงขายาวทรงหลวมสีขาว ใส่แล้วดูตัวโปร่งสบาย แต่กลับขับให้รูปร่างเธอดูบอบบางยิ่งขึ้น
ท่ามกลางบรรยากาศอันเงียบสงบรอบตัว เธอเหมือนภูตพรายเดินออกมาจากป่าในเทพนิยาย เธอมองทะเลเหม่อลอย ไม่ขยับเขยื้อน จนกระทั่ง…