บนเครื่องบิน เจียงหนิงเห็นสองข้อความนี้แล้วก็ยิ้มออกมาทันที
เธอแอบหยิบมือถือขึ้นมาพิมพ์: "ฉันยังอยู่บนเครื่องเลยนะ"
เฉินจือหย่วน: "(รูปภาพ)(รูปภาพ)(รูปภาพ)"
เฉินจือหย่วน: "ระหว่างทางกลับบ้าน ผมบังเอิญเจอลุงคนหนึ่งจะขายบ้าน ผมว่าสภาพแวดล้อมก็ใช้ได้นะ ดูหน่อยว่าเป็นยังไง?"
เจียงหนิง: "สภาพแวดล้อมก็ใช้ได้อยู่ แต่บ้านเก่าไปหน่อย"
เฉินจือหย่วน: "ต้องตกแต่งใหม่อยู่แล้ว ดูสภาพแวดล้อมเป็นหลักนะ"
เจียงหนิง: "อ๋ออ"
หวังเหยาเห็นการเคลื่อนไหวของเจียงหนิงตั้งนานแล้ว พอเห็นว่าเจียงหนิงถือมือถือใกล้มาก ก็เอื้อมมือมาบังหน้าไว้: "อย่าเอามือถือมาใกล้ขนาดนั้น เดี๋ยวสายตาสั้น"
เจียงหนิงยื่นมือถือให้หวังเหยาข้างๆ: "แม่ดูสิ"
พอรับมือถือมาดู อีหนูนี่ก็คุยกับเฉินจือหย่วนจริงๆ กวาดสายตาอ่านเนื้อหาที่คุยกันคร่าวๆ หวังเหยาก็กดเปิดรูปภาพที่เฉินจือหย่วนส่งมา
เจียงหนิงเอียงหัวถาม: "ตรงนี้มันจะเปลี่ยวไปหน่อยไหม?"
"ก็เปลี่ยวอยู่ แต่สภาพแวดล้อมโดยรอบดีมาก"
หวังเหยาคิดว่าเฉินจือหย่วนคงมีเหตุผลของตัวเอง
พูดตามตรง ด้วยจำนวนแฟนคลับและความฮอตของเฉินจือหย่วนตอนนี้ ถ้าอยากหาเงินจริงๆ ครึ่งปี ก็น่าจะซื้อบ้านในทำเลดีของเมืองหลวงได้สักหลัง
หวังเหยาส่งข้อความเสียงถามตรงๆ: "เสี่ยวเฉิน บ้านนี้ราคาเท่าไร?"
เน็ตบนเครื่องไม่ค่อยดี
วงกลมข้างข้อความเสียงหมุนอยู่นานก็ไม่ยอมส่ง
หวังเหยายกเลิกข้อความเสียง แล้วเปลี่ยนเป็นพิมพ์ส่งไป
เฉินจือหย่วนเห็นแล้วก็ตอบกลับอย่างรวดเร็ว: "เจ้าของบ้านรีบไปต่างประเทศ เงินสดหนึ่งล้านหกแสน ผมว่าจะไปดูพรุ่งนี้เช้า"