เดิมทีเฉินจือหย่วนตั้งใจจะช่วยเก็บจานชามด้วย แต่เจียงจิ่งหมิงกลับไล่เขาขึ้นชั้นบนไปซะงั้น
ได้ยินเสียงปิดประตูดังมาจากชั้นบน สายตาของเจียงจิ่งหมิงก็ตกลงไปที่ภาพพื้นหลังหน้าจอมือถืออีกครั้ง มองไปมองมา น้ำตาก็ไหลรินโดยไม่รู้ตัว
หวังเหยาและเจียงหนิงซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายพันลี้ จริงๆ แล้วไม่ได้ยินเสียงบทสนทนาระหว่างคนทั้งสองที่บ้าน แต่พอเห็นเจียงจิ่งหมิงมีท่าทีเช่นนี้ หวังเหยาก็พอจะเดาเนื้อหาที่ทั้งสองคุยกันได้ ส่วนเจียงหนิงกลับถามออกไปอย่างซื่อบื้อว่า "พ่อเอาหน้าซบลงกับโต๊ะทำไมน่ะ"
หวังเหยาปิดมือถือ พยายามรักษาศักดิ์ศรีของหัวหน้าครอบครัว "พ่อไม่เป็นไรหรอก ลูกก็นอนลงเถอะ"
เจียงหนิงรับคำ แต่ก่อนจะมุดเข้าไปในผ้าห่ม ก็ยังส่งข้อความราตรีสวัสดิ์ไปให้เฉินจือหย่วนก่อน
เฉินจือหย่วนหลับยาวจนรุ่งเช้า วันรุ่งขึ้นหลังจากล้างหน้าแปรงฟันแล้วเดินลงมาจากชั้นบน ป้าอู๋ก็กำลังยกอาหารเช้าออกมาจากห้องครัวพอดี
"คุณเขยมาแล้วหรือ"
เฉินจือหย่วนเหลือบมองเจียงจิ่งหมิงที่นั่งอยู่บนโซฟา เห็นเขาไม่มีปฏิกิริยาอะไร จึงยิ้มพยักหน้าแล้วทักทาย
"อาเกอ ทานข้าวเช้ากันครับ"
"อืม"
ทั้งสองนั่งกินอาหารเช้ากันอย่างเงียบๆ กระทั่งใกล้จะเสร็จแล้ว เจียงจิ่งหมิงถึงได้พูดว่า "บ่ายๆ ตอนไปก็อย่าลืมปิดประตูด้วยนะ เที่ยงนี้พ่อไม่กลับมา นายก็แล้วแต่แล้วกัน"
"ครับ"
หลังจากบทสนทนาสั้นๆ เพียงประโยคเดียว เจียงจิ่งหมิงก็เปลี่ยนมาใส่รองเท้าหนังออกไปทำงานที่หน่วยงาน
ไม่นานเฉินจือหย่วนก็ได้รับโทรศัพท์จากเจียงหนิง ถามไถ่ว่าเมื่อคืนวาน ทั้งสองคนคุยอะไรกันแน่
เฉินจือหย่วนไม่ได้เล่าเรื่องก่อนหน้านั้นให้เจียงหนิงฟัง บอกแค่ว่าเจียงจิ่งหมิงเล่าเรื่องขายหน้าในวัยเด็กของเธอให้ฟังเยอะแยะ หนึ่งในนั้นก็รวมถึงเรื่องตอนอยู่โรงเรียนอนุบาลที่ชอบร้องไห้ขี้แงด้วย เจียงหนิงที่อยู่อีกปลายสายได้ยินแล้วโมโหจนอยากจะกัดคน