ที่ซุนจื่อรั่วเรียกเฉินจือหย่วนมาช่วยก็จนปัญญาจริง ๆ นั่นแหละ
ปกติทำกับข้าวที่บ้าน มากสุดก็แค่สองอย่าง แต่บนเกาะมีผู้เข้าร่วมสิบคน แค่สองอย่างไม่พอกินหรอก
ตอนแรกเธอกะจะลองทำคนเดียวดู
แต่พอยืนงงอยู่ในครัวตั้งนาน ก็ยังจับต้นชนปลายไม่ถูกเลย
คนที่ประสบการณ์ยังน้อยก็เป็นแบบนี้แหละ ทำกับข้าวไม่มีระบบ นึกจะทำอะไรก็ทำ
ทำมื้อเดียว ใช้น้ำมากกว่าคนอื่นเป็นเท่าตัว
หั่นผักเสร็จ ล้างมือ บุบกระเทียมเสร็จ ล้างมือ จับเนื้อเสร็จ ล้างมือ หมดเวลาไปกับการล้างมือซะส่วนใหญ่
พอมองเห็นว่าใกล้เที่ยงขึ้นทุกที ซุนจื่อรั่วก็ร้อนใจจนทนไม่ไหว ต้องให้คนไปตามเฉินจือหย่วนมาช่วย
จางซูฮ่านก็เห็นเฉินจือหย่วนกับเจียงหนิงนั่งอยู่ที่ศาลาพอดี เขาคิดว่า ถ้าเรียกเฉินจือหย่วนมาได้ ตัวเองน่าจะมีโอกาสคุยกับเจียงหนิงตัวต่อตัวบ้าง
ก็เลยออกไปอย่างยินดี แล้วพาเฉินจือหย่วนมาที่บ้านพักใจ
นึกว่าพอเฉินจือหย่วนไปแล้ว จะได้คุยกับเจียงหนิงง่าย ๆ
ไม่คิดเลยว่า... หล่อนหยิบมือถือขึ้นมา ไม่แสดงท่าว่าอยากคุยเลยสักนิด
เห็นข้อความที่แม่ส่งมา เจียงหนิงก็พิมพ์ตอบกลับไปเร็ว ๆ ว่า “เฉินจือหย่วนเตือนฉันแล้วค่ะ”
หวังเหยา “เธอก็อย่าเอาแต่อยู่เฉย ๆ นะ เดี๋ยวคนอื่นเขาจะหาว่าขี้เกียจเอา”
เจียงหนิง “หนูก็ทำไม่เป็นนี่นา”
หวังเหยา “ให้เฉินจือหย่วนสอนไง ตอนนี้มีคนดูไลฟ์ของเธอเป็นแสนนะ ต้องโชว์ตัวดี ๆ”
เจียงหนิง “อ้อ”
หวังเหยาพึ่งส่งข้อความไป ก็แอบเสียใจนิดหน่อย