“นกกระจอกนอกหน้าต่าง”
“จ้ออยู่บนเสาไฟฟ้าไม่หยุด”
“เธอพูดประโยคนี้”
“ก็ให้ความรู้สึกเหมือนฤดูร้อนเลย”
“……”
พอเสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น สถานีวิทยุของโรงเรียนก็เปิดเพลงเก่าเพลงหนึ่งจากเมื่อสิบกว่าปีก่อน
นักเรียนทยอยเดินออกมาจากอาคารเรียนเป็นกลุ่มเล็ก ๆ แต่ละคนดูสดใสมีชีวิตชีวา
ที่สนามบาสเกตบอล
เด็กหนุ่มสามคนที่โดดเรียนมาเล่นบาส พอได้ยินเสียงกริ่งเลิกเรียนก็ต่างหยุดพัก
เด็กหนุ่มร่างท้วมนิด ๆ โยนขวดน้ำแร่ยี่เป่า 2 ขวดให้เพื่อนอีกสองคน ส่วนตัวเองเปิดฝาขวดแล้วดื่มอึกใหญ่ ก่อนจะยิ้มพูดว่า “พี่ชวน เฉิงเจ๋อ คืนนี้ไปหาอะไรอร่อย ๆ กินกันไหม ฉันเลี้ยงเอง”
เด็กหนุ่มใส่แว่นนั่งลงบนเก้าอี้ข้างสนามบาส แล้วตอบว่า “ไม่ล่ะ วันนี้ถ้ากลับบ้านตอนฟ้ามืดอีก แม่ได้ฉีกหนังฉันแน่”
“พี่ชวน แล้วนายล่ะ?”
“คืนนี้ฉันมีธุระ”
“นายจะมีธุระอะไรได้ล่ะ พ่อแม่ก็ไปเจียงโจวตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ?”
“ไอ้หมูอ้วน แกยุ่งเรื่องฉันเก่งจริง ๆ นะ”
เด็กหนุ่มที่ถูกเรียกว่าไอ้หมูอ้วนชื่อหลิวเชียน เป็นลูกชายของหยางเยว่เยว่ ส่วนพี่ชวนที่เขาพูดถึง แน่นอนว่าคือเจียงชวน
หวังเฉิงเจ๋อที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ดันกรอบแว่น พลางยิ้มพูดว่า “เขายังมีพี่ชายกับน้องสาวอีกคนไม่ใช่เหรอ”
“พี่ชายเขาอยู่โรงเรียน ไม่ได้กลับบ้านสักหน่อย” หลิวเชียนพูดอย่างอารมณ์ดี “แต่ชวน พี่ชายนายตอนอยู่ ม.4 ก็ถูกคัดตัวพิเศษเข้าโครงการชั้นเรียนเยาวชนของมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศจีนแล้ว อนาคตสดใสสุด ๆ แต่นายเกิดวันเดียวกับพี่ชายแท้ ๆ แถมสอบทีไรก็รั้งท้ายตลอด ทำไมพวกนายถึงต่างกันขนาดนี้นะ?”
เจียงชวนสูงเกิน 180 เซนติเมตรตั้งแต่อายุ 15 ปี ตอนนี้อายุ 17 กำลังเรียนอยู่ชั้น ม.5 ของโรงเรียนมัธยมรัฐบาลแห่งหนึ่ง สูงเกือบ 185 เซนติเมตรแล้ว พอเห็นหลิวเชียนยิ้มหน้าทะเล้น เขาก็คว้าคออีกฝ่ายมาล็อกไว้ ความสูงของทั้งคู่ต่างกันเกือบ 10 เซนติเมตร พอโดนล็อกคอเข้าแบบนี้ หลิวเชียนก็เหมือนถูกเจียงชวนหนีบไว้ใต้รักแร้