"แบบนี้คงไม่ค่อยดีมั้ง?"
เจียงจิ่งหมิงระเบิดคำด่า: "หวังเหยา สมองเธอมีปัญหาหรือไง ฉัน..."
ยังพูดไม่ทันจบ หวังเหยาก็กดวางวิดีโอคอล
เจียงจิ่งหมิงโกรธจนอัดอั้นตันใจ พูดอะไรไม่ออก ให้ความรู้สึกเหมือนหย่ากับเมียแล้วเมียพาลูกหนีไปอยู่กับคนอื่น
ตอนนั้นเอง เขาก็นึกถึงประโยคที่เคยเห็นในคอมเมนต์ในแชตขึ้นมา
——เฉินจือหย่วน นายนี่มันควรตายจริง ๆ!
รถตู้หรูขับมาถึงประตูร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง หวังเหยาจองโต๊ะไว้ล่วงหน้าแล้ว พาเฉินจือหย่วนกับลูกสาวเข้าไปในห้องส่วนตัว ไม่นานพนักงานเสิร์ฟก็เริ่มนำอาหารมาเสิร์ฟ
"เสี่ยวเฉิน เรื่องที่ลูกไปออกรายการ ที่บ้านยังไม่รู้ใช่ไหม?"
"ตอนสายโทรหาน้องสาว บอกให้เธอบอกที่บ้าน ตอนนี้ที่บ้านน่าจะรู้กันหมดแล้วครับ"
"ถึงบ้านแล้ว ฝากถามพ่อแม่ด้วยนะ"
"ครับ"
ตอนเที่ยงนิด ๆ นั่งเรือออกจากเกาะ บนถนนเสียเวลาอีกกว่าชั่วโมง เครื่องบินบ่ายสามโมงยี่สิบ ถ้าถึงสนามบินก่อนบ่ายโมงได้จะดีที่สุด จริง ๆ แล้วเวลาค่อนข้างเร่งรีบอยู่
หวังเหยาเอ่ยถามอยู่สองสามคำเหมือนเป็นห่วงลูกตัวเอง แล้วก็เงียบ ๆ คอยคีบกับข้าวให้ทั้งสองคน เธอตื่นตั้งแต่ก่อนแปดโมงเช้า แต่ก็อืดอยู่บนเตียงดูไลฟ์สตรีม กว่าจะออกมาก็เพิ่งกินมื้อเช้าที่โรงแรม ตอนนี้ยังไม่หิวเลย
เห็นเฉินจือหย่วนกับเจียงหนิงกินกันเอร็ดอร่อย เธอกลับรู้สึกมีความสุขแบบแปลก ๆ
ผ่านไปประมาณ 15 นาที
เฉินจือหย่วนวางตะเกียบ ดึงทิชชูสองแผ่นมาเช็ดปาก: "คุณน้า ผมอิ่มแล้ว ผมโทรเรียกรถก่อนนะครับ พอรถมาแล้วผมจะไปสนามบินเลย"