เฉินจือหย่วนยุ่งอยู่พักใหญ่กว่าจะทำความสะอาดห้องทั้งสามเสร็จ แม้แต่หน้าต่างก็ยังใช้ที่เช็ดกระจกแบบแม่เหล็กดูดทั้งด้านในด้านนอกถูจนใสสะอาด
เจียงหนิงถือมือถือไลฟ์สดตลอดเวลา บางครั้งก็จะออกคำสั่งกับเฉินจือหย่วนเป็นระยะ ๆ
เสือไม่อยู่ กระต่ายก็ร่าเริง หวังเหยาไม่อยู่บ้าน เจียงหนิงก็ยิ่งเหิมเกริมไร้ขีดจำกัด
ทั้งสองคนไลฟ์สดต่อเนื่องตั้งแต่สายยันค่ำอย่างยากลำบาก จนตอนที่เฉินจือหย่วนปิดไลฟ์ แฟน ๆ ถึงกับไม่กล้าด่าเขา ได้แต่บอกให้เขาพรุ่งนี้พยายามต่อ เปิดไลฟ์ทำงานเร็ว ๆ
พอปิดไลฟ์แล้ว ห้องนั่งเล่นก็เงียบลงในทันใด สองคนมองหน้ากันตาแป๋ว ไม่รู้ว่าควรทำอะไรต่อดี
“โครม!”
ตอนนั้นเอง จู่ ๆ ข้างนอกก็มีลมพัดมา ประตูสวนที่เปิดอ้าไว้ถูกลมกระแทกปิด เกิดเสียงดังแสบแก้วหูมาก
เฉินจือหย่วนออกไปดูแวบหนึ่ง กลับเข้ามาแล้วก็พูดกับเจียงหนิงว่า “ลมมาแล้ว สงสัยคืนนี้อากาศคงจะเย็นลง ระวังหนาวจนเป็นหวัดนะ”
“พูดมาก”
เฉินจือหย่วนกำลังจะพูด มือถือของเจียงหนิงก็ดังติ๊งต่องขึ้นมา
“ใครน่ะ?”
“พ่อฉัน”
เฉินจือหย่วนลุกขึ้นทันทีพร้อมพูดว่า “เมื่อเช้าฉันทำความสะอาดเหงื่อออก คงต้องขึ้นไปอาบน้ำก่อน แล้วเดี๋ยวค่อยลงมา”
เจียงหนิงพยักหน้า เห็นเฉินจือหย่วนขึ้นข้างบนแล้ว จึงค่อยกดรับวิดีโอคอลที่เจียงจิ่งหมิงส่งมา
“กินข้าวรึยัง?” เจียงจิ่งหมิงถามทั้งที่รู้ ๆ อยู่ว่าเมื่อกี้ก็กำลังดูไลฟ์สดอยู่
“กินแล้ว”
เป็นไปตามคาด ประโยคถัดมาก็คือ “ไอ้หมูนั่นล่ะ?”
เจียงหนิงตอบตามจริงว่า “เขาขึ้นไปอาบน้ำข้างบน”