ในแชตเต็มไปด้วยคอมเมนต์โกรธเกรี้ยว
เฉินจือหย่วนคิดทบทวนอยู่หลายตลบ สุดท้ายก็ไม่ได้เลือกปิดไลฟ์
เขาตั้งมือถือไว้บนโต๊ะ หันกล้องไปทางเตียงอีกฝั่งหนึ่ง แบบนี้กล้องก็จะจับไม่ถึงตัวเจียงหนิง และยังทำให้คนในห้องไลฟ์หุบปากได้ด้วย
หลังจากเจียงหนิงนอนลงบนเตียงแล้ว ก็พบว่าแสงแดดนอกหน้าต่างแยงตาเกินไป เธอตะโกนเรียกไอ้หมูทื่อ แล้วก็ชี้ไปทางหน้าต่างพลางพูดว่า "นายไปปิดม่านให้หน่อย"
พอเฉินจือหย่วนปิดม่านแล้ว ในห้องก็พลันสลัวลงทันที
ภาพในไลฟ์ก็มืดลงไปด้วย เห็นแค่เงาคนเลือนราง
[แจ้งตำรวจ!]
[เฉินจือหย่วน แกมันสัตว์!]
[พวกเราอนุญาตให้นายปิดม่านเหรอ?]
[เปิดไฟ!]
เจียงหนิงอาจจะเหนื่อยจริง ๆ พอปิดม่านแล้ว เธอก็หลับไปอย่างรวดเร็ว
เฉินจือหย่วนนอนบนเตียง เอามือสองข้างหนุนศีรษะ แม้มือถือจะไม่อยู่ในมือ แต่เขาก็เดาได้ว่าตอนนี้ในแชตกำลังพิมพ์อะไรกันอยู่
เขาท่องบ่นอยู่ในใจสักพัก ไม่นานก็เคลิ้มหลับไป
ในภาพไลฟ์ไม่มีอะไรเคลื่อนไหวแล้ว แต่จำนวนคนกลับไม่ลดลงเลย
ผู้ชมทั้งหมดพากันเป็นผู้ตรวจการณ์
เฉินจือหย่วนแค่พลิกตัวนิดเดียว แชตก็จะมีเครื่องหมายคำถามกับอัศเจรีย์โผล่มามากมาย
หัวใจของเจียงจิ่งหมิงก็ลอยค้างอยู่กลางอากาศตลอดเวลา ทุกครั้งที่เฉินจือหย่วนขยับตัวบนเตียง หัวใจที่ลอยค้างของเขาก็จะสั่นไหวไปหลายที
ย้อนไปตอนนั้น
ตอนที่คบกับหวังเหยา
เขายังไม่รู้ฐานะทางบ้านของหวังเหยา มีครั้งหนึ่งออกไปเที่ยวข้างนอกแล้วพักโรงแรม หวังเหยาอ้างว่าจะประหยัดเงิน เลยเปิดห้องมาตรฐานแค่ห้องเดียว