เมืองหลวง
ในย่านที่พักอาศัยใกล้ตึกสถานีวิทยุโทรทัศน์รวม
ซุนฮุ่ยก็กำลังดูไลฟ์ของเฉินจือหย่วนเช่นกัน นับตั้งแต่ผู้เฒ่าและผู้เฒ่าหญิงไปเจียงโจว คนตระกูลหวังพอว่างเมื่อไหร่ก็จะเปิดดูไลฟ์ของทั้งสอง กลายเป็นนิสัยไปแล้ว
เห็นผู้ชมในห้องไลฟ์พากันพิมพ์[ ขอโทษที่รบกวน ]กันรัว ๆ ซุนฮุ่ยก็รู้สึกภาคภูมิใจขึ้นมา
ลูกสาวคนนี้ของตัวเอง ตั้งแต่เล็กจนโต นอกจากอารมณ์ดื้อด้านเหมือนพ่อแล้ว ด้านอื่น ๆ ล้วนยอดเยี่ยม ไม่เคยทำให้ต้องกังวล
การเรียน การทำงาน เรียกได้ว่าเป็นหัวกะทิในหมู่คนรุ่นเดียวกัน
มีอยู่เรื่องเดียวที่ซุนฮุ่ยไม่ค่อยพอใจนัก คือหยิ่งเกินไป จนป่านนี้ยังไม่มีแฟนสักคน
ก่อนหน้านี้แนะนำหนุ่ม ๆ ไปตั้งมาก บางคนก็ดีไม่น้อย แต่ลูกสาวไม่ถูกใจสักคน แถมไม่ให้โอกาสทำความรู้จักอีกด้วย
บางครั้งถึงขั้นคิด ถ้าลูกสาวไม่เก่งกาจขนาดนี้ จะเข้างานวิวาห์เร็วกว่านี้ไหมนะ
คราใดที่คิดถึงตรงนี้ ซุนฮุ่ยก็จะถอนหายใจเงียบ ๆ
หล่อนออกจากไลฟ์ แล้วส่งข้อความเสียงหา ‘หวังชิงเยว่’ ว่า “ชิงเยว่ ตั้งใจจะอยู่เจียงโจวอีกกี่วัน”
หวังชิงเยว่ล้วงมือถือออกมา เห็นเป็นข้อความจากแม่ ความรู้สึกเกร็งไปทั้งตัว
สิบครั้งที่คุยกัน สักเก้าครั้งจะวนเข้าเรื่อง ‘แต่งงาน’
หวังชิงเยว่กลัวแม่จะงัดเรื่องนี้ขึ้นมาอีก แต่ก็ยังกดฟัง ฟังจบก็ตอบกลับเร็ว ๆ ว่า “หนูก็ไม่รู้ ดูสถานการณ์บริษัทก่อน ถ้าไม่มีอะไร อยากอยู่สักอาทิตย์ค่อยกลับ”