ตกเย็น หลังเลิกเรียนหลินจื่อซวนแวะมาเที่ยว พอเห็นบ้านหมาตัวใหม่ในสวน ตาก็จ้องเขม็งเดินต่อไม่ถูก
เขามองซ้ายมองขวา จู่ ๆ ก็วิ่งพรวดออกไป ไม่กี่นาที หลินจื่อซวนก็ลากปู่ตัวเองมา โวยวายจะให้ปู่ทำให้เหมือนบ้าง
ตาแก่ขัดหลานไม่ได้ ทำได้แค่ตกลงส่ง ๆ แต่เช้าวันรุ่งขึ้นก็แค่หาเศษไม้ที่ใช้ไม่ได้มาซ่อมบ้านหมาตัวเดิมที่บ้านแถมให้
ที่บ้านเขามีที่ตั้งหลายหมู่ จะมีเวลาไปนั่งทำบ้านหมาเหมือนเฉินจือหย่วนที่ใช้อยู่ตั้งครึ่งค่อนวันได้ยังไง
ลูกหมาวันไหนก็เปลี่ยนไปเรื่อย พอไม่กี่วันก็ลืมตาแล้ว เฉินจือหย่วนยังชอบจับพวกมันออกมาจากใต้ท้องต้าหวางให้เจียงหนิงลูบเล่น คงเป็นเพราะต้าหวางรู้ว่าสองคนไม่ได้มุ่งร้าย มันเลยไม่เคยเห่า
ผ่านไปราวสองอาทิตย์กว่า ลูกหมาสามตัวก็วิ่งกันเต็มลานไปหมด
วันอาทิตย์ที่สิบสามกันยา ตอนค่ำ
เฉินจือหย่วนรับสายน้องสาวเฉินเสี่ยวหว่าน บอกว่าฝึกทหารเสร็จแล้ว พรุ่งนี้จะเริ่มเรียนจริง
คุยกันจนจะจบ เฉินเสี่ยวหว่านพลันเอ่ยถึงวันหยุดไหว้พระจันทร์กับวันชาติตอนตุลา เฉินจือหย่วนถึงเพิ่งนึกได้ว่าเดือนนี้วันที่ 25 คือวันไหว้พระจันทร์
ปีนี้ไหว้พระจันทร์ไม่ได้ต่อกับวันชาติ แถมไหว้พระจันทร์ก็หยุดแค่สามวัน จะกลับบ้านก็ไม่ค่อยเหมาะ
เฉินจือหย่วนวางมือถือแล้วก็พลอยกลุ้มใจ ไม่รู้จะจัดการวันหยุดไหว้พระจันทร์กับวันชาตินี้ยังไง
เขาถามเจียงหนิงว่า "ใกล้จะไหว้พระจันทร์แล้ว เธอมีแผนยังไงบ้าง?"