"นายออกไปทำอะไรข้างนอกน่ะ?"
"ฉันดูว่าคนข้างล่างไปกันหรือยัง นี่จะเที่ยงคืนแล้วนะ"
เจียงหนิงส่ายหน้าแล้วพูดว่า "ยังไม่ไปหรอก สิบทีคงจะจะอยู่กินข้าวที่บ้านนั่นแหละ"
"เธอรู้จักพวกเขาไหม?"
"ไม่รู้จัก แต่จะมีคนมาที่บ้านเพื่อขอให้พ่อช่วยจัดการเรื่องต่าง ๆ อยู่เรื่อย ๆ พ่อไม่ค่อยปฏิเสธใครตรง ๆ หรอก มีแต่จะตอบแบบอ้อม ๆ ให้ คนฉลาดคงมาแค่ครั้งเดียวแล้วไม่มาอีก แต่ก็มีพวกหน้าด้านที่มาได้หลายหนเหมือนกัน พอเจอแบบนี้ พ่อกับแม่ก็ปวดหัว"
เฉินจือหย่วนหัวเราะแล้วพูดว่า "ฉันเดาออกแล้วล่ะ"
"เดาอะไรออก?"
"ปกติเวลานี้ป้าอู๋ต้องทำกับข้าวแล้ว แต่วันนี้ในครัวยังไม่มีวี่แววเลย คงเพราะแม่เธอบอกป้าอู๋ไว้ก่อนแล้ว"
เจียงหนิงถอนหายใจเบา ๆ "ไม่รู้พวกเขาจะกลับกันกี่โมง"
เฉินจือหย่วนขยับเข้าไปใกล้แล้วยิ้ม "งั้นฉันลงไปช่วยพ่อเธอแก้สถานการณ์ไหม?"
"แก้สถานการณ์? ยังไง?"
"เธอรอดูแล้วกัน" เฉินจือหย่วนลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า "ฉันลงไปก่อน เธอค่อยลงตามอีกห้านาที"
เจียงหนิงไม่รู้ว่าเฉินจือหย่วนจะทำอะไร แต่ก็ไม่ได้ห้าม
เฉินจือหย่วนลงมาจากชั้นสอง จงใจทำเสียงดังบนบันได ฝีเท้าก็เร่งร้อน การปรากฏตัวของเฉินจือหย่วนทำให้บทสนทนาของทั้งสี่คนในห้องนั่งเล่นต้องหยุดชะงัก พวกเขาต่างหันมามองที่เฉินจือหย่วน
เจียงจิ่งหมิงหน้าบึ้ง
หวังเหยางุนงงเล็กน้อย ในใจคิดว่าตัวเองบอกให้เฉินจือหย่วนรออยู่ข้างบนชัด ๆ