ที่บ้านตระกูลหวังไม่ได้มีภาพแห่งความอบอุ่นเช่นนี้มานานแล้ว
หมากรุกสองกระดาน ชนะหนึ่งเสมอหนึ่ง ผู้เฒ่ามีความสุขมาก ตอนกินข้าวเย็น ถึงกับให้เฉินจือหย่วนและเจียงหนิงมานั่งขนาบข้างตัวเอง
การปฏิบัติเช่นนี้ เจียงจิ่งหมิงเป็นเขยของตระกูลหวังมากว่ายี่สิบปียังไม่เคยได้รับเลย
เดิมทีคิดว่าผู้เฒ่ากับผู้เฒ่าหญิงจะคัดค้านหมูตัวนี้ที่มาแย่งลูกสาวสุดที่รักของตัวเองไป แบบนั้นเขาก็จะไม่ได้สู้ศึกอย่างโดดเดี่ยวแล้ว
แต่คาดไม่ถึงว่า ผู้เฒ่าที่ปกติสับสนเลอะเลือนกลับฟื้นคืนสติขึ้นมาในช่วงเวลานี้ นี่ถือเป็นลางดีอย่างยิ่งสำหรับตระกูลหวัง ดูจากท่าทางแล้ว สองผู้เฒ่าของตระกูลหวังยอมรับเฉินจือหย่วนในฐานะเขยของหลานสาวอย่างชัดเจนแล้ว
นี่ทำให้เจียงจิ่งหมิงรู้สึกน้อยใจยิ่งนัก
ตัวเขาเมื่อก่อนเก่งกว่าไอ้หนูนี่ตั้งเยอะ ทำไมกับเขาที่เป็นเขยถึงเข้มงวดนัก แต่กับเขยของหลานสาวกลับง่ายดายขนาดนี้?
ไม่ยุติธรรมเลย!
"เสี่ยวเฉิน ที่บ้านมีกี่คนหรือ?"
"ผมยังมีน้องสาวอีกคน วันนี้เพิ่งไปส่งเธอรายงานตัวที่มหาวิทยาลัยมา"
ผู้เฒ่าหญิงถามต่อ: "เรียนมหาวิทยาลัยที่เมืองหลวงหรือ?"
"ครับ ที่มหาวิทยาลัยเหรินหมิน"
ผู้เฒ่าหญิงฟังจบ เงยหน้ามองหลานสาวของตัวเอง หวังชิงเยว่ยิ้มแล้วรีบพูดว่า: "มหาวิทยาลัยเหรินหมินอยู่ตรงด้านล่างของชิงเป่ยเลยค่ะ สอบเข้ามาจากมณฑลเจียงซีได้ ไม่ง่ายเลยนะ"
ผู้เฒ่าหญิงพยักหน้า ยิ้มและพูดว่า: "ต่อไปอยู่เมืองหลวง ก็แวะมาเที่ยวที่บ้านบ่อย ๆ นะ"