“ไม่คิดว่าเกาะจะใหญ่ขนาดนี้ เดินรอบนึง ทำเอาฉันจะตายแล้ว”
คนข้างนอกยังเดินเข้ามาไม่ถึงตัว เฉินจือหย่วนกับเจียงหนิงก็ได้ยินเสียงเธอ
อีซอยอนเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น ก็นั่งลงบนโซฟา ตามด้วยถอดรองเท้าทิ้งไว้ข้าง ๆ แล้ววางเท้าที่สวมถุงน่องดำลงบนโซฟา ยืดเส้นยืดสายนวดให้ตัวเอง
จำนวนคนในห้องไลฟ์สดพุ่งขึ้นทันทีหลายหมื่น
ด้วยอาชีพสตรีมเมอร์ของเธออยู่แล้ว เธอรู้แก่ใจดีว่าคนดูอยากเห็นอะไร
หลังจากเธอขึ้นเกาะ ความนิยมก็เป็นรองแค่เฉินจือหย่วนกับเจียงหนิง แม้แต่เจียงอีหลินที่ถ่ายละครมาหลายเรื่องแล้ว ตอนนี้จำนวนคนดูในไลฟ์สดยังน้อยกว่าเธอด้วยซ้ำ
“เฉินจือหย่วน เธอทำอะไรอีกแล้ว หอมจัง”
“ชานม ในหม้อยังเหลือนิดหน่อย ถ้าอยากกินก็ไปตักเองเลย”
อีซอยอนประหลาดใจ “ทำชานมได้ด้วยเหรอ?”
เธอกำลังจะลุกขึ้น หวังฮ่าวอวี่รีบบอก “นั่งเถอะ เดี๋ยวผมไปตักให้”
“ขอบใจนะ~”
หวังฮ่าวอวี่กระวีกระวาดเดินไป
ไม่นานนัก เฉินเจ๋อหลินกับคนอื่น ๆ ก็กลับมา อีซอยอนรีบแชร์สิ่งที่เพิ่งไปเจอมา “พวกเธอรู้ไหม ทีมงานสร้างกระท่อมไม้หลังหนึ่งไว้ที่อีกฝั่งของเกาะ ไม่รู้จะเอาไว้อะไร”
“กระท่อมไม้? แบบไหน?”
หวังฮ่าวอวี่ที่ไปด้วยกัน รีบพูดขึ้น “ไม่ใหญ่เลย เล็กกว่าที่พักเราอีก มีประตูหน้าหลังสองบาน ตรงกลางกั้นด้วยแผ่นไม้ ไม่รู้เอาไว้ทำอะไร”
“อยู่ตรงไหน?”
“ก็ที่หาดอีกฝั่ง เดินไปก็เห็นเลย”