เฉินจือหย่วนจำได้ว่าชั่ววินาทีก่อนหน้านี้ตนเองยังนั่งอยู่บนเครื่องบินที่เสียการควบคุม พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง กลับพบว่าตนเองมาอยู่ในสถานที่ที่แปลกตาโดยสิ้นเชิง
ห้องแคบ ๆ อึดอัด
ผนังห้องเปียกชื้นจนขึ้นราเป็นสีเขียว
อีกทั้งขวดเหล้าเอ้อกวอโถวที่หัวเตียง
ในอากาศโชยกลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนจัดจนคลื่นเหียน
รู้สึกเหมือนกระเพาะพลิกกลับไปมา เฉินจือหย่วนผุดลุกจากเตียงอย่างแรง พร้อมกับเวียนศีรษะ สิ่งของหลากสีสันก็พุ่งออกจากปาก
“นี่ฉันอยู่ที่ไหน”
เฉินจือหย่วนเช็ดปากลวก ๆ เดินเท้าเปล่าไปที่หน้าต่าง กระชากผ้าม่านออก แล้วดันหน้าต่างไม้เก่าคร่ำคร่ำ ลมเย็น ๆ ก็พัดปะทะหน้า
ด้านล่าง เด็ก ๆ เล่นสนุกใต้แสงอาทิตย์ คนเฒ่าคนแก่นั่งล้อมวงใต้ต้นหอมหมื่นลี้พูดคุยกัน
เงยหน้าขึ้นมอง ท้องฟ้าสดใสไร้เมฆหมอก แสงแดดจ้าส่องจนแทบลืมตาไม่ขึ้น
“จุ๊ ๆ!”
ในเวลานี้สมองก็ขยายตัวขึ้นอย่างกะทันหัน ความทรงจำราวกับฉากภาพยนตร์ แวบผ่านในสมองด้วยความเร็วสิบเท่า ร้อยเท่า...
โลกเปลี่ยนไปแล้ว
ข้าทะลุมิติแล้วงั้นหรือ?
เฉินจือหย่วน ชาย อายุสามสิบห้าปี บัณฑิตดีเด่นจากมหาวิทยาลัยเกษตร ชื่นชอบศิลปะ หลังจากเรียนจบ ทำงานมาแล้วเจ็ดแปดแห่งแต่ก็เก็บเงินไม่ได้มาก ภายหลังลาออกไปทำธุรกิจ คิดไม่ถึงว่าจะตามกระแสทัน เพียงไม่กี่ปีก็มีอิสรภาพทางการเงิน แต่ครั้งแรกที่ออกไปเที่ยวต่างประเทศ กลับเจออุบัติเหตุทางเครื่องบิน...
ตื่นขึ้นมา ก็กลายเป็นเฉินจือหย่วนในวัยยี่สิบสี่ปี จบมหาวิทยาลัยมาได้สองปี ตอนนี้เป็นมนุษย์เงินเดือนในบริษัทอินเทอร์เน็ตแห่งหนึ่ง
ให้ตายสิ จนไม่มีอะไรเหลืออีกแล้ว?
“ก๊อก ๆ~”
เสียงเคาะประตูดังขึ้นจากด้านนอก ทำให้เฉินจือหย่วนค่อย ๆ ได้สติ เขาสะบัดศีรษะที่ยังมึนงงเล็กน้อย แล้วเดินไปเปิดประตู
ผู้หญิงที่ยืนอยู่หน้าประตูชื่อจ้าวซือซือ เป็นแฟนสาวของเฉินจือหย่วน
ว่ากันให้ถูกคืออดีตแฟนสาว
เมื่อเดือนมีนาคมปีนี้ เธอสอบผ่านการสัมภาษณ์ข้าราชการพลเรือน อีกไม่นานก็จะเข้าทำงานในหน่วยงาน
ตั้งแต่ผลสอบข้อเขียนออกมา เฉินจือหย่วนก็รู้ตัวว่าจ้าวซือซือจงใจตีตัวออกห่าง แต่เขาไม่ยอมแพ้ ทั้งคู่คบหากันตั้งแต่เรียนปีสอง จนถึงตอนนี้ก็ห้าปีแล้ว เฉินจือหย่วนคิดว่าน้ำหนักของความรักครั้งนี้มีมาก ไม่น่าจะแยกจากกันได้ง่าย ๆ
แต่เมื่อวานตอนเย็น จ้าวซือซือก็เป็นฝ่ายบอกเลิก
และยังบอกเรื่องที่โหดร้ายกว่านั้นกับเฉินจือหย่วน คือหลังจากสัมภาษณ์เสร็จ ทางบ้านได้แนะนำคนที่ทำงานในระบบราชการเหมือนกันให้รู้จัก
ฐานะครอบครัว ความสามารถ อนาคต ล้วนดีกว่าเฉินจือหย่วน
ตอนนี้ทั้งสองกำลังทำความรู้จักกัน
เฉินจือหย่วนอ้อนวอนขอร้องไม่ให้เลิก แต่จ้าวซือซือมีท่าทีเด็ดเดี่ยวมาก ถึงขั้นลบและบล็อกทุกช่องทางติดต่อของเฉินจือหย่วนในคืนนั้น
นี่จึงเป็นเหตุที่หัวเตียงของเฉินจือหย่วนซึ่งปกติไม่ค่อยดื่มเหล้า ถึงมีขวดเหล้ามากมายเช่นนี้
“คุณคือ...?”
เมื่อเห็นเฉินจือหย่วนตัวฉุนกึกไปด้วยกลิ่นเหล้า แสร้งทำเป็นจำตนไม่ได้ จ้าวซือซือถอนหายใจในใจเบา ๆ เขาไม่เป็นผู้ใหญ่เลยสักนิด ดูท่าการเลิกกับเขาคงเป็นเรื่องที่ถูกต้องแล้ว
จ้าวซือซือพูดเสียงเย็น “อย่าเสแสร้ง ฉันแค่เอาของที่คุณเคยให้ฉันมาคืนทั้งหมด”
จ้าวซือซือยื่นถุงพลาสติกสีดำในมือให้เฉินจือหย่วน
ข้างในมีของขวัญที่เฉินจือหย่วนให้เธอในช่วงที่คบกัน ตุ๊กตาที่เคยหนีบด้วยกันในตู้หนีบตุ๊กตา ดาวเก้าร้อยเก้าสิบเก้าดวงที่พับจากกระดาษสี ผ้าพันคอคู่รักที่ซื้อตอนเดินเที่ยว สร้อยข้อมือคู่รักที่ซื้อตอนไปเที่ยว...
แน่นอนว่านี่เป็นเพียงของขวัญส่วนหนึ่ง
พวกดอกไม้ เครื่องสำอาง น้ำหอม ใช้หมดไปนานแล้ว
ความทรงจำในสมองยังคงฟื้นคืนอย่างรวดเร็ว เรื่องราวในอดีตเหล่านี้ เฉินจือหย่วนก็ค่อย ๆ นึกขึ้นได้
เหอะ
นี่คือที่ว่า ‘ดาบแรกเมื่อขึ้นฝั่ง ฟันคนในใจก่อน’ งั้นสินะ?
เฉินจือหย่วนกวาดตามองของในถุง แล้วโยนกลับลงพื้น “ของพวกนี้ฉันจะเอาไปทำอะไร”
“คุณ!”
แววตาในชั่วพริบตา และน้ำเสียงที่พูด ทำให้จ้าวซือซือพลันรู้สึกว่าผู้ชายที่คุ้นเคยตรงหน้านี้ดูแปลกไป
เมื่อวานตอนเย็นยังร้องไห้กอดรัดไม่ยอมให้ฉันบอกเลิก วันนี้เป็นอะไรไป
ผ่านไปแค่คืนเดียวก็ไม่ชอบฉันแล้วหรือ?
จะเป็นไปได้ยังไง
จ้าวซือซือเขย่งเท้า มองเห็นขวดเหล้าบนหัวเตียงในห้อง เธอตั้งสติแล้วพูดเบา ๆ ว่า “จือหย่วน เราไม่เหมาะสมกันมาตั้งแต่แรกแล้ว ตอนนี้เลิกกันก็เป็นเรื่องดีทั้งสำหรับคุณและฉัน”
“คุณมีธุระอะไรอีกไหม”
“หือ?” จ้าวซือซือเงยหน้าขึ้นทันที ความรู้สึกแปลกแยกพลันผุดขึ้นในใจอีกครั้ง แต่พอนึกว่าได้แยกทางกับเฉินจือหย่วนแล้ว และสิ่งที่รอเธออยู่คือชีวิตที่สวยงามกว่า จ้าวซือซือก็ไม่ได้คิดมาก ในไม่ช้าก็บอกจุดประสงค์ที่แท้จริงของการมาครั้งนี้ “ในเมื่อแยกกันแล้ว รูปที่เคยถ่ายไว้ตอนนั้น...”
คนที่เธอเพิ่งรู้จักใหม่ยังไม่รู้ว่าเธอมีแฟน เธอกลัวว่าเฉินจือหย่วนจะบ้าขึ้นมาสักวัน แล้วเอารูปที่ถ่ายตอนคบกันออกมา...
เมื่อจะแยก ก็ควรแยกให้สะอาด
เฉินจือหย่วนขี้เกียจเสียเวลาพูด เปิดประตูออกโดยตรง หลบไปด้านข้างให้ทาง ทำท่าทาง ‘อยากทำอะไรก็ตามใจ’
จ้าวซือซือก้าวเข้าไป ก็ได้กลิ่นฉุนแสบจมูก เธอบีบจมูกเดินไปที่โต๊ะหนังสือ เปิดลิ้นชักแล้วหยิบอัลบั้มรูปออกมาโดยตรง
เล่มหนาเตอะ ข้างในไม่เพียงแต่มีรูปคู่ของทั้งสอง ยังมีตั๋วรถไฟอีกนับร้อยใบ
“เล่มนี้ฉันเอาไปนะ ส่วนในมือถือคุณ...”
“ฉันจะลบให้หมด และจะไม่มายุ่งวุ่นวายกับคุณอีก”
จ้าวซือซือคิดไม่ถึงว่าเฉินจือหย่วนจะให้ความร่วมมือเช่นนี้ เธอเหลือบมองขวดเหล้าเหล่านั้นอีกครั้งอย่างไม่ได้ตั้งใจ พลันรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา
ห้าปีที่คบกันมานี้ เรียกได้ว่าเป็นห้าปีที่งดงามที่สุดในชีวิต
ถ้าไม่ได้สอบผ่าน บางทีทั้งสองอาจมีโอกาสเดินเข้าสู่ประตูวิวาห์
แต่จนด้วยเหตุ คนเราต้องมองไปข้างหน้า คุณห้ามฉันไขว่คว้าอนาคตที่ดีกว่าไม่ได้หรอก
จ้าวซือซือถอนหายใจในใจเบา ๆ พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “จือหย่วน ฉันหวังว่าคุณจะเข้มแข็งขึ้น ต่อไปคุณจะได้พบ...”
“พอได้แล้ว!”
เฉินจือหย่วนที่ยังไม่ทันได้สติจากการทะลุมิติมาโลกคู่ขนาน จะยังอยากฟังคำพูดเสแสร้งแบบนั้นของจ้าวซือซืออีกที่ไหน
เดิมทีจ้าวซือซือคิดจะปลอบอีกสองสามประโยค แต่พอได้ยินน้ำเสียงของเฉินจือหย่วนเช่นนี้ เธอก็ไม่อยากพูดอะไรมากอีก
ใส่อัลบั้มรูปใส่กระเป๋า คิดว่าจะหาถังขยะโยนทิ้งเดี๋ยวนี้
ขณะที่เธอกำลังจะจากไป
“เงินแดงที่ฉันโอนให้คุณหลายปีมานี้ แล้วก็เงินที่ฉันใช้ให้คุณตอนสอบข้าราชการสองปีนี้ คุณจะคืนฉันยังไง”
ฝีเท้าของจ้าวซือซือหยุดชะงัก เธอหมุนตัวกลับมามองเฉินจือหย่วนด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ
เฉินจือหย่วนทราบเรื่องราวทั้งหมดของทั้งสองจากความทรงจำแล้ว เงินเหล่านี้ อดีตเฉินจือหย่วนอาจไม่คิดทวง แต่วันนี้ เฉินจือหย่วนกลับไม่อยากปล่อยไปเปล่า ๆ
เมื่อไม่พูดถึงความรัก ก็มาคุยเรื่องเงิน
เพราะตอนนี้เขาก็ต้องการเงินมากเช่นกัน
“คุณจะมองฉันแบบนี้ทำไม” เฉินจือหย่วนพูดอย่างสงบ “คุณเป็นคนบอกเลิก ตอนนี้ก็เอาของมาคืน แล้วยังจะเอาอัลบั้มรูปคืน หรือว่าคุณคิดว่าฉันใช้เงินให้คุณเป็นเรื่องสมควร”
“เฉินจือหย่วน คุณน่ะมันลูกผู้ชายหรือเปล่า”
“ไม่ใช่ ฉันก็แค่หมาเลีย แต่ฉันไม่อยากมาถึงตอนนี้นแล้วไม่เหลืออะไรเลย”
“คุณเปลี่ยนไปแล้ว คุณไม่ใช่เฉินจือหย่วนในความทรงจำของฉันอีกต่อไป”
เฉินจือหย่วนส่ายหัวพลางหัวเราะ “เลิกเสแสร้งได้แล้ว ฉันก็ไม่เอาเปรียบคุณ ภายในสองปีนี้ฉันใช้เงินกับคุณอย่างน้อยก็สี่ห้าหมื่น ฉันจะคิดครึ่งหนึ่งก็พอ คุณคืนฉันมาสองหมื่นพอ ส่วนที่เหลือฉันถือว่าให้หมากินแล้วกัน”
พอเฉินจือหย่วนพูดจบ น้ำตาของจ้าวซือซือก็ร่วงเผาะ ๆ ลงมา
เฉินจือหย่วนก็ไม่พูดอะไรอีก มองเธอเล่นละครเงียบ ๆ
บางทีอาจเล่นต่อไปไม่ไหว หรือเกรงว่าถ้าเรื่องบานปลายจะมารบกวนชีวิตที่เป็นอยู่ จ้าวซือซืออย่างเสียดายมากที่ต้องหยิบมือถือโอนเงินแดงที่ญาติ ๆ ให้ตอนสอบข้าราชการได้ สองหมื่นให้กับเฉินจือหย่วน
แล้วปาดน้ำตา พูดเสียงดัง “เฉินจือหย่วน! ฉันไม่อยากพบคุณอีกแล้ว!”
มองจ้าวซือซือวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว เฉินจือหย่วนก็หยิบมือถือขึ้นมาดูทันที เมื่อพบว่าเธอโอนเงินมาสองหมื่นจริง ๆ จึงถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก
ตอนนี้ไม่นับว่าเป็นการเริ่มต้นที่ย่ำแย่แล้ว
ก่อนที่หน้าจอจะล็อก ด้านบนสุดก็เด้งข้อความแจ้งเตือนขึ้นมา
【โต่วอิน】: ท่านได้ลงทะเบียน ‘เกาะแห่งหัวใจ 2026’ ไว้ ในวันนี้เวลา 9 นาฬิกา จะทำการสุ่มเลือกผู้โชคดีหนึ่งท่านจากผู้ลงทะเบียนทั้งหมดแปดล้านท่าน ผู้โชคดีท่านนั้นจะได้ร่วมบันทึกเทปรายการวาไรตี้หาคู่รูปแบบใหม่ซึ่งกลุ่มบริษัทโต่วอินทุ่มทุนสร้างห้าร้อยล้านกับคณะชายหญิงคุณภาพดีจำนวนเก้าท่านที่รายการคัดสรรมาอย่างดี ขอให้ท่านโชคดี
……