หวังเหยาหลังจากวางสายเจียงจิ่งหมิงแล้ว ก็ไม่ได้นอนต่อ
เห็นทั้งสองคนคุยกันอย่างสนุกสนานอยู่ข้างล่างผ่านไลฟ์ หวังเหยาก็ไม่ได้ลงไปกวนใจ เธอเองก็เคยผ่านวัยยี่สิบมาก่อน รู้ดีว่าการได้อยู่กับคนที่ชอบ ต้องไม่อยากให้มีใครมาเป็นก้างขวางคอเด็ดขาด
จนถึงบ่ายสี่โมง เห็นทั้งสองคนเดินเข้าไปในครัวด้านนอกโน่น หวังเหยาถึงได้ลงมาจากชั้นบน
เธอจิบน้ำมะนาวที่เฉินจือหย่วนทำตอนเที่ยง รสชาติดีจริงๆ
แล้วก็เดินไปที่ประตูครัว ถามด้วยรอยยิ้มว่า "สองหนูซนนี่แอบทำอะไรกันอีกจ๊ะ?"
เจียงหนิงตอบทันที "เมื่อกี้เขาถามหนูว่าอยากกินอะไรเย็นนี้ หนูบอกว่าอยากกินบะหมี่ผัดซอส เขาก็เลยจะทำให้"
"เสี่ยวเฉิน อย่าไปฟังเธอเลย เธอมันก็แค่เจ้าแมวตะกละ"
"อยู่บ้านก็ว่างๆ อยู่แล้ว ชีวิตต้องมีการลองทำอะไรใหม่ๆ สิ"
เจียงหนิงรีบเสริม "ใช่ หนูไม่ใช่แค่กินอย่างเดียวนะ จะช่วยทำด้วยนะ"
"หึ แล้วเธอจะทำอะไรเป็น?"
โดนแม่ตัวเองดูถูกเข้า เจียงหนิงก็อยากโชว์ฝีมือเลย อยากพิสูจน์ว่าฝีมือทำอาหารที่เรียนตอนอยู่เกาะยังไม่ลืม เธอยัดมือถือให้หวังเหยา แล้วถามว่า "ไอ้หมูทื่อ มีอะไรให้ช่วยไหม?"
"เอ่อ~"
บะหมี่ผัดซอส ทั้งซอสและเส้นสำคัญทั้งคู่
หมูสำหรับทำซอสยังไม่ละลายดี เฉินจือหย่วนกะจะนวดแป้งเอง แต่เห็นเจียงหนิงกระตือรือร้นนัก เขาก็เลยบอก "งั้นเธอนวดแป้งละกัน"
"ทำยังไง?"
"นี่มีตาชั่ง เธอตวงเอง เราสามคนใช้แป้ง 400 กรัมก็พอ ใส่เกลือ 4 กรัม ส่วนน้ำนี่ค่อยๆ เติมทีละหน่อย ล้างมือก่อนนะ"