เฉินจือหย่วนกับเจียงหนิงไม่อยู่บ้าน บ้านก็เงียบเหงาลงไปถนัดตา
หวังเหยานั่งอยู่บนโซฟา เด็ดใบเซเลอรี่พลางพูดขึ้นว่า "อีหนูนั่นขี้อาย ขี้กลัว แถมพูดไม่เก่งอีก ไม่รู้พ่อแม่เสี่ยวเฉินจะชอบเธอหรือเปล่า"
"อย่าไปคิดมากนักเลย นิสัยเสี่ยวเฉินดีขนาดนี้ พ่อแม่เขาจะแย่ไปไหนกัน"
"ก็จริง"
หวังเหยาใส่เซเลอรี่ที่เด็ดแล้วลงตะกร้า มุมปากเผยรอยยิ้ม "ดูท่าบ้านต้องมีคนเยอะ ๆ จริง ๆ ถึงจะคึกคัก ไม่งั้นก็เงียบเหงา"
"เมื่อก่อนอยากมีแต่มีไม่ได้ ตอนนี้มีได้แต่ไม่อยากมี รอให้สองคนนั้นหมั้นหมายแล้ว แกในฐานะแม่ก็เร่งให้พวกเขามีลูกได้แล้ว"
"นี่... เร็วไปไหม?"
"เร็วอะไรกัน แกกับไอ้หนอนหนังสือนั่นแต่งงานกันตั้งสองปีถึงจะมีหนูหนิง อายุ 24-25 นี่แหละช่วงทองของการมีลูก อย่าผัดวันประกันพรุ่ง"
ผู้เฒ่าหญิงออกปากแล้ว หวังเหยาก็ไม่มีอะไรจะค้าน
เธอคิดว่าแบบนี้ก็ดี ถ้ามีลูกตอนสามสิบ กว่าลูกโต ตัวเองก็แก่แล้ว
แต่ผู้เฒ่าหญิงก็มีแผนในใจ
แม้การแพทย์ตอนนี้จะดี แต่ผู้เฒ่าอายุขนาดนี้ หนำซ้ำตอนหนุ่มยังทิ้งบาดแผลภายในไว้ ตอนนี้มีชีวิตไปวัน ๆ
อายุปูนนี้แล้ว ก็ได้แต่เฝ้ารอให้รุ่นหลานแตกกิ่งก้านสาขา
ถ้าเด็กเกิดเร็ว ผู้เฒ่าจะได้อุ้มบ้าง
"งั้นเดือนหน้าเจอกันแล้ว เก็บอีหนูนั่นไว้ที่นี่เลยไหม?"