"ครับ ท่านอธิการบดี!"
หลิวเจ๋อหลงได้รับการชมเชยจากจางหย่งอัน แล้วก็รู้สึกดีใจสุดขีดในใจ
"ท่านอธิการบดี"
ปู่ย่าของหลิวเจ๋อหลงเดินเข้ามาทักทายกับจางหย่งอัน
คุณปู่หลิวส่งสายตาให้หลิวเจ๋อหลงพร้อมกัน เขาก็เข้าใจได้ทันที หยิบของฝากประจำท้องถิ่นออกมาจากแหวนเก็บของ เป็นเหล้าพื้นบ้าน
ทั้งกล่องเลยทีเดียว
สำหรับเหล้า จางหย่งอันดื่มเป็นครั้งคราว
หลิวเจ๋อหลงรู้ว่าจางหย่งอันไม่สูบบุหรี่ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธเหล้านัก
"ท่านอธิการบดี นี่คือของฝากประจำบ้านเกิดของเรา"
"โปรดรับไว้ด้วย"
คุณยายหลิวพูดว่า "ท่านอธิการบดี พวกเราไม่เคยมีโอกาสได้ขอบคุณท่านเลย"
"เหล้านี้ท่านต้องรับไว้ให้ได้นะคะ"
"อย่าได้รังเกียจเลย"
จางหย่งอันยิ้ม "จะเป็นไปได้ยังไง เหล้านี้ดีมาก"
เขาก็ไม่เกรงใจ รับเหล้ามาแล้วเก็บเข้าวงแหวนเก็บของ
นักเรียนมีน้ำใจ เขาก็ไม่ปฏิเสธ
จางหย่งอันคือผู้ที่ช่วยครอบครัวพวกเขาไว้ ถ้าไม่มีเขา คิดดูว่าปีใหม่ของครอบครัวหลิวเจ๋อหลงจะผ่านไปยังไง
ลองคิดดู
ถ้าจางหย่งอันไม่ลงมือ โรคของคุณยายหลิวจะซ้ำเติมครอบครัวที่ยากจน และหลี่เถียนก็อาจจะตายในมือโจร ซึ่งจะกระทบหลิวเจ๋อหลงหนักยิ่งกว่า
พูดได้เลยว่า
จางหย่งอันคือผู้ที่สวรรค์ส่งมาช่วยพวกเขา
"สวัสดีท่านอธิการบดี"
หลี่เถียนก็เข้ามาทักทายอย่างสุภาพ
จางหย่งอันพยักหน้า พ่อแม่ของหลี่เถียนเห็นจอมยุทธ์ปรมาจารย์ก็ตื่นเต้นไม่น้อย