"โครงกระดูกสองชิ้นนั้นฉันสั่งทำขึ้นเป็นพิเศษแล้ว"
"ก็ได้สกัดเอาไขกระดูกออกมาแล้ว กระดูกพวกนี้ถ้าเอาไปใช้หลอมเป็นอาวุธก็ไม่ค่อยมีประโยชน์เท่าไหร่"
"พอดีโรงเรียนขาดของประดับสักสองสามชิ้นพอดี!"
แม้เสียงของจางหย่งอันจะเบา แต่ตกถึงหูคนอื่นไม่ได้สงบนิ่งอย่างนั้นง่าย ๆ
การนำกระดูกสัตว์อสูรยักษ์สองตัวที่น่าเกรงขามมาทำเป็นของประดับนั้นถือว่าฟุ่มเฟือยสุด ๆ โครงกระดูกสองชิ้นนี้ ข้างหนึ่งเป็นเสือขาวยาวสามจ้าง ส่วนอีกข้างเป็นมังกรน้ำที่กางออกมายาวกว่ายี่สิบเมตร
ถ้าวางไว้หน้าประตูโรงเรียนก็ได้ว่าทั้งทรงพลังและสะดุดตายิ่งนัก!
และด้วยความที่เป็นสายเลือดของปีศาจใหญ่ขั้นเก้า ซากกระดูกของพวกมันรุ่นหลังเหล่านี้ยังมีลวดลายเส้นเลือดสีทองจาง ๆ ติดอยู่ด้วย ซึ่งสิ่งนี้ก็แสดงถึงสถานะของพวกมัน
โครงกระดูกสองชิ้นตั้งตระหง่านอยู่ที่นั่น
เหล่านักเรียนในโรงเรียนหรือแม้แต่ผู้ปกครองที่มาโรงเรียนในภายหลังเมื่อเห็นโครงกระดูกก็ต้องเกิดความตะลึงขึ้นมาก่อน
ถ้าเป็นโครงกระดูกอื่น ๆ พวกเขาก็คงไม่รู้สึกตะลึงมากนัก
แต่เนื้อบนโครงกระดูกสองชิ้นนี้พวกเขาเคยกินกันจนหมด ต่อไปก็สามารถตบอกบอกเพื่อนหรือผู้ปกครองได้อย่างภาคภูมิว่า
'เนื้อบนโครงกระดูกนี้ฉันเคยกินแล้ว รสชาติก็งั้น ๆ'
'เนื้อค่อนข้างแห้ง ไม่ดีเท่าหมูเค็มทำเอง!'
เรียกได้ว่าสำหรับเหล่านักเรียนแล้ว สิ่งนี้สามารถเพิ่มความภาคภูมิใจในใจพวกเขาได้อย่างมาก ทำให้ปมด้อยในใจค่อย ๆ หายไป
ในขณะเดียวกัน การกระทำของจางหย่งอันครั้งนี้ก็คิดอยากจะให้นักเรียนจำไว้ว่า พวกเขาเริ่มต้นขึ้นมาจากสัตว์อสูรขีดสุดขั้นห้าสองตัว นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น ไม่ใช่จุดสูงสุด!