“ฆ่าล้างหมู่บ้าน!”
เสียงทุ้มต่ำของจางหย่งอันราวกับเสียงคำรามของยมทูตท่ามกลางความมืดมิดยามราตรี
เหล่านักศึกษาอดที่จะหายใจถี่ขึ้นไม่ได้
นี่คือการลงมือกับประชาชนชาวเผ่าต่างถิ่น!
จางลู่หน้าและคนอื่น ๆ กลับดูนิ่งสงบเป็นอย่างมาก ในฐานะทหารนักรบรุ่นเก่า พวกเธอคิดว่าสิ่งที่จางหย่งอันทำนั้นไม่ผิดแม้แต่น้อย
น้ำเสียงของฉินจั่นแฝงไปด้วยการตำหนิดังขึ้น:
“นี่คือสงคราม”
“ไม่ใช่การเล่นเป็นพ่อแม่ลูก และไม่มีคำพูดที่ว่าไม่ถืออาวุธแล้วจะไม่ฆ่านั้นหรอก”
“เมื่อปีนั้น ประตูดาวอันกั๋วรักษาไว้ไม่ไหว ประชาชนห้าสิบล้านคนของอันกั๋ว ถูกเผ่าต่างถิ่นสังหารจนหมดสิ้น กระทั่งกลายเป็นอาหารของสัตว์อสูร”
“ประเทศหัวกั๋วของเรา ตอนที่เผ่าต่างถิ่นสิบบานประตูดาวบุกเข้ามา ประชาชนเกือบสิบล้านคนถูกสังหาร ผู้หญิงยิ่งถูกกวาดต้อนไป พวกเขาไม่เคยเมตตาปรานีใคร”
“เผ่าต่างถิ่นกับเผ่ามนุษย์เรานี้ สู้กันเพื่อการล้างเผ่าพันธุ์ ไม่เคยไว้ชีวิตใคร ไม่ว่าจะอายุเท่าไหร่ ล้วนเป็นพวกแปลกแยก เป็นนักรบ พวกเขาล้วนมีตัวตนอย่างหนึ่งเหมือนกัน นั่นคือ คนต่างเผ่า!”
“และที่สำคัญที่สุด พวกเขากินคนดาวน้ำเงิน! เด็กทารกรสชาติดีที่สุด ผู้หญิงยิ่งนุ่มละมุน นี่คือสิ่งที่เผ่าต่างถิ่นเลือกสรรมนุษย์ดาวน้ำเงิน!”
“พวกเขาคิดว่าเผ่าพันธุ์ของตัวเองสูงส่ง ส่วนเผ่าอื่น ๆ เป็นเพียงอาหารบนโต๊ะของพวกเขา!”
“ไม่ใช่พวกเดียวกัน จิตใจย่อมไม่เหมือนกัน!”
“ระหว่างเผ่าต่างถิ่นกับเรา มีเพียงตายข้างหนึ่งเท่านั้น”
“การที่พวกเขาก้าวเข้ามาบนแผ่นดินของเรา ก็ทำเรื่องล้างเผ่าพันธุ์เช่นกัน นี่คือความแค้นที่ฝังลึกถึงกระดูก”
คำพูดของฉินจั่น ค่อย ๆ ซึมเข้าสู่สมองของเหล่านักศึกษา