กลับมาถึงโรงเรียน
ทั้งโรงเรียนคึกคักเหมือนเทศกาลตรุษจีน
เหล่านักเรียนและคุณครูดูการแข่งขันจบแทบทุกคน
พวกเขาคือแชมป์!
สองคำนี้เพียงพอจะสื่อถึงความรู้สึกของพวกเขา
กลางวันวันนั้น
จางหย่งอันจัดงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จทันที
ตอนนี้มือไม่ขาดเงิน เขาเรียกแม่ครัวจากนครเวทมนตร์มาหลายสิบคน เพื่อทำอาหารเลี้ยงในงานเลี้ยงฉลอง
พร้อมกันนั้นก็จัดให้ครูหลายคนออกไปเฝ้าด้านนอก
ตอนนี้หน้าประตูโรงเรียนมีรถของสื่อมวลชนจอดจำนวนมาก ส่วนใหญ่ต้องการสัมภาษณ์ แต่จางหย่งอันไม่อยากให้พวกเขาสัมภาษณ์นักเรียน
จึงปฏิเสธการสัมภาษณ์ทั้งหมดทันที
เรื่องชนะมหาวิทยาลัยยุทธ์นครเวทมนตร์ครั้งนี้ดังเกินไป ทางที่ดีไม่ควรรับการสัมภาษณ์จากสื่อทั่วไป
เพราะโรงเรียนมีจอมยุทธ์ปรมาจารย์ประจำการอยู่ สื่อเหล่านี้ก็ไม่กล้าทำอะไรเกินขอบเขต
เพียงแต่ตอนนี้กระแสวิจารณ์ในโลกออนไลน์เกี่ยวกับโรงเรียนนั้นใหญ่หลวงเกินไป
ถ้าไม่ยอมรับสัมภาษณ์ก็คงไม่ได้
จางหย่งอันนั่งอยู่ในห้องทำงานอธิการบดี เปิดดูข่าววันนี้บนคอมพิวเตอร์อย่างเรื่อยเฉื่อย
ไม่ต้องสงสัย วิทยาลัยอาชีวะวิทยายุทธ์ซานเหอเป็นคำค้นหาที่ถูกค้นหามากที่สุดในวันนี้
แต่แปดสิบเปอร์เซ็นต์ทั้งหมดเป็นคอมเมนต์แง่ลบ!
“วิทยาลัยอาชีวะวิทยายุทธ์ซานเหอ โรงเรียนอาชีวะวิทยายุทธ์ที่ชอบอวดเก่ง ยังได้ขึ้นข่าวอีก คิดไม่ถึงว่าโลกนี้จะเป็นแบบนี้”
“ใช่สิ ทุ่มทรัพยากรก้อนโต ฝึกฝนนักเรียนหัวกะทิออกมาได้ไม่กี่คน แล้วไง ในโรงเรียนนักเรียนส่วนใหญ่ก็มีระดับแค่อาชีวะทั่วไป ไม่รู้จะทำเรื่องไร้สาระพวกนี้ไปทำไม”
“สู้ทุ่มความสนใจไปที่นักเรียนทุกคนดีกว่า วิ่งแย่งอันดับนี้มีประโยชน์อะไร โรงเรียนอื่นก็มีเงินทุ่มให้เด็กหัวกะทิเหมือนกัน เพียงแต่เขาไม่ทำ”