"เราขอยอมแพ้!"
"วิทยาลัยอาชีวะวิทยายุทธ์หลินไห่ขอยอมแพ้!"
เมื่อผู้บรรยายหญิงเอ่ยขึ้น
ผู้คนทั้งหลายจึงรู้ว่าการต่อสู้บนเวทีหมายเลขหนึ่งจบลงแล้ว
พูดให้ถูกคือยอมแพ้เอง
แต่ก็เข้าใจได้ การต้องมาสู้กับเหล่านักเรียนอันดับหนึ่งของจังหวัดหรือแม้แต่ที่หนึ่งของประเทศ มีแต่ทางแพ้เพียงทางเดียว
ส่งนักเรียนขึ้นไปสู้ต่อก็แค่เสียเวลาเปล่า
ถึงแม้นักยุทธ์ต้องสู้จนตัวตาย ไม่ถอยหนี เพื่อแสดงความดุดัน
แต่ก็ต้องดูช่องว่างกำลังระหว่างสองฝ่ายด้วย!
หลักๆ คือพวกเขาอยากดูว่าสถาบันยุทธ์ซานเหอบนเวทีข้างๆ จะสร้างปาฏิหาริย์ได้ยังไง
ชั่วขณะหนึ่ง
ทุกคนก็หันความสนใจไปที่เวทีหมายเลขสองได้เต็มที่!
แม้แต่ครูผู้ดูแลทีมและนักเรียนของวิทยาลัยวิทยายุทธ์นครเวทมนตร์ก็มองด้วยความอยากรู้
แน่นอนว่าพวกเขาไม่คิดว่าโรงเรียนอาชีวะนี้จะมาข่มพวกเขาได้!
"มหาวิทยาลัยยุทธ์ซิงเหอ หลิวเสี่ยวเหวิน ขอรับคำชี้แนะ"
หลิวเสี่ยวเหวินถือดาบขวางไว้ข้างหน้า สายตามองไปที่กระบี่ของอู๋ตาจู่
ตัวดาบสีดำสนิทดั่งหยก มีลวดลายสัตว์ร้ายสีเขียวประดับ
เห็นได้ชัดว่าเป็นอาวุธที่สร้างจากวัสดุชั้นยอดของเผ่าต่างถิ่น
เขาอดชมไม่ได้: "ดาบดี!"
อู๋ตาจู่หัวเราะแห้งๆ: "เห็นว่ามีแวว งั้นข้าจะฟันแค่ดาบเดียว"
หลิวเสี่ยวเหวินหรี่ตา: "อวดดี!"
แต่ในใจเขาก็ไม่มั่นใจ จั่วหานที่เพิ่งชนะไปเมื่อกี้ ต่อให้เป็นเขาก็ต้องใช้ความพยายามพอสมควร!
"ดูดาบ!"
ลงมือก่อนได้เปรียบ
ส่วนอู๋ตาจู่ยืนนิ่งไม่ขยับ รออีกฝ่ายบุกเข้ามา
กระแสดาบพุ่งเข้ามาทันที