หมู่บ้านต่างถิ่น ด่านเจิ้นซิงกวน นครจินหลิง
แม้การแข่งขันแลกเปลี่ยนของประเทศหัวกั๋วยังไม่เริ่ม แต่ก็เริ่มมีการโปรโมตบนอินเทอร์เน็ตแล้ว
เพียงแต่ จางหย่งอันยังไม่สนใจเรื่องพวกนี้ในตอนนี้
ลองคำนวณเวลา
นับตั้งแต่เปิดค่ายกล ผ่านไปสามวันสามคืนแล้ว
เลือดในลวดลายค่ายกลใต้เท้าแห้งเหือดไปแล้ว
เลือดบริสุทธิ์ของเผ่าต่างถิ่นและหญ้ากัดกระดูกถูกใช้หมดแล้ว
แน่นอน ผลลัพธ์ก็ดีมาก
จางหย่งอันลุกขึ้นยืน สัมผัสพลังของตัวเองอย่างเงียบ ๆ
"ขั้นหกขั้นสูงสุด เหลืออีกก้าวเดียวก็จะถึงขั้นเจ็ดขั้นปรมาจารย์!"
"จริงด้วย การทะลวงสู่ขั้นปรมาจารย์มันยากเหลือเกิน"
ระหว่างขั้นหกกับขั้นเจ็ด ต้องใช้พลังชี่เลือดมหาศาลเหลือเกิน
ไม่รู้ว่ามีผู้แข็งแกร่งขั้นหกขั้นสูงสุดกี่คนที่ติดอยู่ที่ขั้นหก ไม่ได้รับการเลื่อนขั้นเสียที
ขั้นเจ็ดขั้นปรมาจารย์ นั่นคือกำลังรบระดับสูงสุดของเผ่ามนุษย์
ห่างชั้นกับนักบำเพ็ญขั้นกลางและขั้นต่ำอย่างมาก
ก่อนหน้านี้เคยพูดไว้แล้ว ขั้นหกขั้นสูงสุดยังถือว่าเป็นมนุษย์ แต่ขั้นเจ็ดขั้นปรมาจารย์บินได้แล้ว อีกทั้งยังมีพลังชี่เลือดและพลังจิตมหาศาล
ดังนั้น การจะจากขั้นหกขั้นสูงสุดไปสู่ขั้นเจ็ด จึงยากพอสมควร
จางหย่งอันดูดซับพลังชี่เลือดเหล่านี้ บวกกับการสรุปพลังชี่เลือดประจำวัน ทำให้เขาจากขั้นหกช่วงปลายมาถึงขั้นสูงสุดได้ในเวลาอันสั้น
หลังจากนั้น
พลังชี่เลือดส่วนใหญ่ถูกใช้ไปกับการทะลวงจากขั้นหกขั้นสูงสุดสู่ขั้นปรมาจารย์
น่าเสียดาย ยังขาดอีกหนึ่งก้าวที่จะเตะเขาเข้าประตูแห่งขั้นปรมาจารย์