ทุกคนทานอาหารเสร็จอย่างเรียบง่ายที่โรงอาหารของมั่วอู่
ก็เตรียมจะพักผ่อนสักครู่
ก่อนจะจากไป
สถานที่ที่ควรดูก็ดูครบแล้ว
จางหย่งอันเข้าใจวิทยาลัยวิทยายุทธ์นครเวทมนตร์มากขึ้น แม้จะไม่ตรงกับแนวคิดการสอนของเขาในตอนนี้ แต่ก็มีสิ่งที่น่าการหยิบยืมอยู่ไม่น้อย
ช่วงบ่าย
คณะของจางหย่งอันเตรียมจะจากไป
เพิ่งจะมาถึงหน้าประตูมหาวิทยาลัย
ก็พบว่านักศึกษาหลายร้อยคนยืนขวางอยู่กลางถนน
ไม่ใช่นักศึกษาที่มาส่ง เพราะไม่มีเครื่องดนตรีแม้แต่ชิ้นเดียว
สัมผัสได้ว่าบรรยากาศดูไม่ปกติ
จางหย่งอันมองไปที่มู่ชิวเฟิง
มู่ชิวเฟิงก็งงไม่แพ้กัน แต่ส่งสายตาขอโทษกลับมา ก่อนจะขมวดคิ้วเดินเข้าไป
"พวกคุณจะทำอะไร"
"หลีกไปให้หมด"
แรงกดดันระดับปรมาจารย์ของมู่ชิวเฟิงแผ่ออกมาทันที นักศึกษาที่อยู่ใกล้ ๆ หลายคนถอยหลังไปไม่กี่ก้าว
"อาจารย์มู่ อาจารย์เข้าข้างคนนอก ไม่เข้าข้างพวกเรา"
"พวกที่ชนะด้วยวิธีฉกฉวยโอกาสแบบนี้ มีอะไรให้นับถือ"
"พวกเขาไม่คู่ควรที่จะอยู่ในมหาวิทยาลัยยุทธ์นครเวทมนตร์ของเรา"
"ใช่แล้ว ไล่พวกเขาออกไป!"
จางหย่งอันกวาดตามอง นักศึกษาเหล่านี้ล้วนมีสีหน้าไม่พอใจ
เขาไม่ใส่ใจ
ปกติมาก
เพราะแพ้ก็ต้องโมโหเป็นธรรมดา ยิ่งแพ้ให้กับโรงเรียนอาชีวะสายวิทยายุทธ์ด้วยยิ่งแล้วใหญ่
ส่วนมู่ชิวเฟิงกลับตวาดเสียงเขียวชอุ่มว่า