"อธิการบดีจาง ท่านไม่เป็นไรก็ดีแล้ว!"
เสียงที่เต็มไปด้วยความดีใจของมู่ชิวเฟิงดังมาจากในฝูงชน
จางหย่งอันหันไปผงกศีรษะพร้อมรอยยิ้ม ถือเป็นการทักทายอย่างง่ายๆ
เพียงแต่ตอนนี้บนใบหน้าเขามีเลือดเต็มไปหมด พอยิ้มออกมาดูน่ากลัวอยู่บ้าง
แต่ก็ยังทำให้มู่ชิวเฟิงขำออกมาได้
ไม่เป็นไรก็พอ!
เมื่อครู่มันอันตรายเกินไปจริงๆ ถ้าไม่มีจอมทัพขั้นเก้าทั้งหลายมาปรากฏตัวกะทันหัน คาดว่าเขาคงจบเห่แล้ว
ชั่วขณะนั้น
ในใจของจางหย่งอันพลันเติมเต็มด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจ
เขาเป็นคนแบบว่า ถ้ามีบุญคุณต้องตอบแทน และต้องตอบแทนให้ท่วมท้น
ถ้ามีความแค้น จางหย่งอันก็จะตอบโต้กลับเป็นเท่าทวีคูณเหมือนกัน
จอมทัพหลี่เดินมาหน้าจางหย่งอัน สีหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวังเล็กน้อยพูดว่า:
"ปรมาจารย์จาง"
"ที่เทพพูดถึงเมื่อครู่...'แร่เงินลับ'..."
นี่ก็เป็นคำถามที่ทุกคนอยากรู้อยู่ในใจ
จอมทัพขั้นเก้าพวกนี้โดยปกติแล้วไม่สามารถลงมือได้
ถ้าไม่ใช่เพราะได้ยินคำว่าแร่เงินลับ
พวกเขาอย่างมากก็จะส่งจอมทัพขั้นเก้าหนึ่งคนมารับจางหย่งอัน
การลงมือของพวกเขาจะพัวพันกับหลายสิ่งหลายอย่าง การที่ลงมือไม่ได้ก็มีเหตุผล
"อธิการบดีจาง ให้น้ำกับผ้าเช็ดหน้า ท่านเช็ดหน้าก่อน"
ทุกคนยังรอให้จางหย่งอันพูดอยู่ มีเพียงมู่ชิวเฟิงที่กล้าขัดจังหวะความคาดหวังของทุกคน
แต่ก็ไม่มีใครพูดอะไร
การกระทำของมู่ชิวเฟิง พวกเขาก็แค่ทำเป็นไม่เห็นไม่รู้
จางหย่งอันก็แค่รับมาเฉยๆ ยังไม่เช็ดหน้าในตอนนี้
เขาไม่ได้พูดจาอ้อมค้อม
ควับมือกวาดไป ก้อนแร่เงินลับที่เพิ่งได้มาเมื่อครู่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าทุกคน