ในห้องพักผู้ป่วย
หวังเหยาจู้นั่งดูโทรทัศน์เงียบ ๆ
มือถือถูกเขาวางทิ้งไว้ข้าง ๆ ตอนนี้ไม่กล้าเปิดดูเลยแม้แต่นิดเดียว
บนโลกออนไลน์เต็มไปด้วยเรื่องตลกของเขา
วิทยาลัยวิทยายุทธ์อันดับหนึ่งแพ้ให้กับโรงเรียนอาชีวะวิทยายุทธ์ มันคือความอัปยศอดสูครั้งใหญ่
จะถูกด่าเละเทะขนาดไหนก็เป็นเรื่องธรรมดา
เวลาล่วงเลยไปจนถึงช่วงออกอากาศข่าวภาคค่ำของนครเวทมนตร์
หวังเหยาจู้พยักหน้าเงียบ ๆ ดูข่าวฆ่าเวลาไปก็ได้
"แกนี่บาดเจ็บที่ลำคอ พูดยังไม่ค่อยได้คล่อง แค่ฟังพยาบาลบอกว่าแกไอ้ออกมาสองคำก็เป็นแบบนี้แล้ว"
"เบื่อจริง ๆ เลย"
"ไม่มีใครคุยด้วยเลย"
อีกเตียงหนึ่งเป็นนักสู้ขั้นหก สัมผัสได้ถึงพลังปราณจากประตูดาว แล้วก็บาดเจ็บ ต้องนอนโรงพยาบาลเรื่อยมา
จุดเด่นคือปากจัด
พูดมากเกินไป รำคาญจนหวังเหยาจู้แทบบ้า
เขาไม่ได้ใช้เส้นสายของคุณพ่อผู้เป็นปรมาจารย์ย้ายไปห้องพักเดี่ยว
โมโหจนอาเจียนเป็นเลือด แถมระดับยังตกลงอีก เรื่องแบบนี้เขาไม่กล้าบอกคุณพ่อผู้เป็นปรมาจารย์จริง ๆ
มันน่าอายเกินไป
ดังนั้นเขาจึงหลบมาอยู่โรงพยาบาลเพื่อความสงบ
เขาสาบานว่า ถ้าไม่ใช่เพราะสู้กับเจ้าขั้นหกคนนี้ไม่ได้ เขาจะจับคนปากจัดนี่โยนออกไปให้พ้น ๆ ทางแน่นอน!!
"ข่าวนี่เอง"
"ฉันก็ชอบดูข่าวเหมือนกัน"
"เมื่อสองวันก่อนเห็นข่าวนั่นไหม"
"บอกว่าเขตชานเมืองนครเวทมนตร์มีความผันผวนของพลังประตูดาว สงสัยจะมีประตูดาวที่ไม่เสถียรปรากฏขึ้น"
"นี่มันเรื่องขำชัด ๆ"
"การคาดการณ์แบบนี้ ปีนี้มีเป็นร้อยครั้งแล้ว ไม่มีสักครั้งที่จะเป็นจริง"