กลับมาที่ห้องทำงาน
เขาจดรายการคร่าวๆ ขึ้นมาอันหนึ่ง ด้านบนคือราคาที่เขาประเมินไว้
ทั้งหมดคือของในแหวนเก็บของของตัวเอง
"ครั้งที่แล้วยังมีผลึกเลือดอีกจำนวนมากในเหมืองที่ยังไม่ได้ขาย ผลึกเลือดขั้นสูงมูลค่าหลายสิบล้านยังเหลืออีกกว่าหนึ่งร้อยเม็ด ก็ไม่ได้ขายแม้แต่เม็ดเดียว"
"ส่วนสำคัญของซากมังกรน้ำฉันแยกเอาไว้หมดแล้ว ที่เหลือเป็นเลือด เนื้อ กระดูก จะขายแบบเหมารวมก็ได้แค่ไม่กี่ร้อยล้าน"
"ไม่จำเป็นต้องขายทั้งหมด เก็บไว้ใช้เองดีกว่า"
จางหย่งอันคำนวณสิ่งต่างๆ อย่างง่ายๆ ถึงกับเอาแหวนเก็บของทั้งหมดในมือรวมเข้าไปด้วย
สุดท้ายก็สรุปได้ว่า ถ้าไม่นับโรงเรียน
ทรัพย์สมบัติตอนนี้ของตัวเองก็แค่ประมาณสามพันล้าน
นี่คือเหตุผลที่จางหย่งอันไม่เห็นค่าของเงินรางวัลไม่กี่ล้านของพวกจางลู่หน้า
ยังเป็นประโยคเดิม
ขาดเงินก้อนใหญ่ ไม่ขาดเงินก้อนเล็ก
เงินก้อนเล็กต่อให้ประหยัดมากแค่ไหน เขาจะประหยัดได้เท่าไหร่ เก็บสะสมไปก็ไม่ถึงสามพันล้าน
แน่นอนว่า
ถึงทรัพย์สินจะมีสามพันล้าน แต่ 90% ของสิ่งของขายไม่ได้ สิ่งของพวกนี้ต้องเก็บไว้ใช้เองถึงจะได้ประโยชน์สูงสุด
ยกตัวอย่างเช่น ผลึกเลือดขั้นสูงและซากมังกรน้ำขั้นสูง
ในท้องตลาดไม่มีขาย หายากมาก
ขายออกไปก็คือคนโง่
แต่ตอนนี้การสร้างโรงเรียนต้องใช้เงินจริงๆ
อันที่จริงจางหย่งอันไม่จำเป็นต้องฟุ่มเฟือยขนาดนั้น ใช้เงินเป็นหนึ่งหมื่นล้านสร้างมหาวิทยาลัย
สามารถลดต้นทุนลงได้
เช่น ทำหอพักนักเรียน 8 คนต่อห้อง โรงอาบน้ำรวม โรงอาหารรวม อะไรที่ต้นทุนต่ำก็สร้างแบบนั้น