“เจ้าแพ้!”
คำพูดของไป๋เสี่ยวเวย์ตกถึงหูฟางหยวน
ราวกับสายฟ้าฟาดกลางใจ
เขาพ่ายแพ้แล้ว
อดีตอันดับหนึ่งการสอบวิทยายุทธ์ระดับประเทศ กลับแพ้ให้กับนักเรียนโรงเรียนอาชีวะธรรมดา ๆ ที่ไม่มีใครรู้จัก
เขาคิดว่าตัวเองอาจจะแพ้ได้
แต่ที่สุดก็ควรแพ้ให้กับอัจฉริยะที่จัดอันดับอยู่ใกล้เคียงกับเขา
ไม่คิดเลยว่าจะแพ้ให้กับคนที่อันดับอยู่ห่างออกไปเป็นล้าน
“เป็นไปได้ยังไงที่เจ้าจะแข็งแกร่งขนาดนี้”
“เจ้าไม่ได้จบจากโรงเรียนอาชีวะหรือไง”
ไป๋เสี่ยวเวย์เก็บดาบยืนหยัด พูดว่า
“ฉันจบจากโรงเรียนอาชีวะจริง แต่ไม่เหมือนเจ้า อันดับหนึ่งการสอบวิทยายุทธ์ที่เฉิดฉาย”
“ครั้งหนึ่งฉันเคยหม่นหมองเหมือนเศษฝุ่นที่ไม่มีใครมอง”
“แต่โรงเรียนอาชีวะก็ไม่ใช่กองขยะ”
“อีกอย่าง ฉันยังได้พบอธิการบดีที่ดี”
“ท่านอธิการบดีทุ่มเทแรงกายแรงใจมากมายเพื่อฝึกฉันให้แข็งแกร่งขนาดนี้ ฉันจะทำให้ท่านหน้าแตกได้อย่างไร”
“ยังไงก็ต้องให้พวกเขาได้เห็นว่า ความทุ่มเทของท่านอธิการบดีมีผลตอบแทน ฉันต้องทำชื่อเสียงให้ท่าน!”
ฟางหยวนนึกถึงภาพที่ไป๋เสี่ยวเวย์ต่อสู้อย่างสุดชีวิตและยังมีแรงเหลืออยู่อีกเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะมุมปากกระตุก
“ดังนั้น นี่คือความเชื่อของเจ้า”
“และเป็นเจตจำนงที่ทำให้เจ้าไม่ยอมถอยแม้ต้องตายตอนนี้?”
ไป๋เสี่ยวเวย์พยักหน้า
เรื่องนี้เธอไม่จำเป็นต้องปฏิเสธ!
ในสนาม
ขณะนี้เงียบจนได้ยินเสียงเข็มตก
ให้พวกเขาย้อนนึกถึงสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น
โอ้
นักเรียนปีหนึ่งของโรงเรียนอาชีวะ ทะลวงถึงขั้นสาม!
อีกอย่างคือ
วิทยาลัยอาชีวะวิทยายุทธ์ซานเหอ