“อะไร...โรงเรียน?”
“ฉันฟังผิดไปหรือเปล่า”
“รีบหอมฉันที ฉันจะได้รู้ว่าฝันไปหรือเปล่า”
“ได้เลยเพื่อน”
“เว้ย! จริงด้วย!”
ชั่วขณะนั้น ทั้งสนามเงียบกริบอีกครั้ง
ความตกใจในวันนี้มีมากมายแล้ว ไม่คิดว่าจะมาเป็นระลอกแล้วระลอกเล่า
ช่างไม่น่าเชื่อ!
ถูกต้อง ตัวอักษรเก้าตัวบนจอใหญ่นั้นแทนทุกสิ่งได้แล้ว
“ซานเหอ·ทหารนักรบ·วิทยายุทธ์·สถาบัน?”
คำว่า อาชีวะ ตัวใหญ่ขนาดนั้นหายไปไหน
อ้อ ที่แท้ก็ถูกกลืนหายไปกับคำว่าทหารนักรบนี่เอง
เดี๋ยวนะ
ทหารนักรบคืออะไรกันแน่!!
โรงเรียนอาชีวะไม่ดีหรือไง ถึงต้องกลายเป็นสถาบันทหารนักรบ?
คนที่สามารถเพิ่มคำว่า ทหารนักรบ ในชื่อโรงเรียนได้ นั่นก็ดูเหมือน...
ทุกคนคิดไปถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง
แต่ไม่กล้าเชื่อว่ามันจะจริง
“โรงเรียนทหาร! ให้ตายเถอะ เป็นโรงเรียนทหารด้วย!”
“ระบบมันเพี้ยนหรือเปล่าเนี่ย”
“นี่มันโรงเรียนอาชีวะนะ!”
“สถาบันอาชีวะระดับแนวหน้า!”
“นี่พวกนาย ใครกันที่บอกว่าโรงเรียนนี้บริหารแบบทหาร แต่ไม่ใช่โรงเรียนทหาร”
“กลายเป็นโรงเรียนทหารจริง ๆ ได้ยังไง”
“คราวนี้ได้เป็นนักเรียนอาชีวะสามปี ผูกพันกับชีวิตทหารตลอดไปจริง ๆ!”
“หัวเราะสิ พวกนายไม่หัวเราะกันหรือไง เพราะมันไม่ตลกหรือไง!”
ไป๋เสี่ยวเวย์ จางลู่หน้า และคนอื่น ๆ ต่างดีใจจนต้องมองชื่อบนจอด้วยความประหลาดใจ
ฉู่จื่อหางเดินกลับมาจากทางด้านหนึ่ง มาถึงตรงหน้าจางหย่งอันแล้วกล่าวว่า
“รายงานอธิการบดี ภารกิจลุล่วงอย่างสมบูรณ์”
“คนพวกนั้นอัปเดตข้อมูลให้ทันที จังหวะเวลาได้เป๊ะ!”
จางหย่งอันมุมปากยกยิ้ม