หน้าประตูโรงแรม
ภายใต้แสงไฟบรรยากาศสีทอง
สะท้อนภาพนอกหน้าต่าง ซึ่งไม่รู้ว่าหิมะเริ่มตกตั้งแต่เมื่อไหร่ ทิวทัศน์ดูสวยงามน่ามอง
เกล็ดหิมะร่วงหล่นลงมาอย่างแผ่วเบา
พื้นดินเริ่มมีหิมะบางๆ ปกคลุม
ชายหญิงคู่หนึ่งยืนอยู่ที่หน้าประตู
หลี่เถียนได้ส่งสัมภาระกลับบ้านไปนานแล้ว ดังนั้นในมือจึงถือเพียงกระเป๋าใบเล็กๆ ใบเดียว
ผ่านหน้าต่าง
หลิวเจ๋อหลงมองเห็นรถของคุณพ่อของหลี่เถียน เป็นรถเบนซ์สีดำคันใหญ่ แต่ดูเก่าแล้ว ไม่สามารถเทียบกับรถเบนซ์รุ่นใหม่หลายคันของโรงเรียนได้
เขาเคยยืมรถของอาจารย์ฉินจั่น อาจารย์ฉินมาขับ รู้สึกว่ามันก็ดูดีจริงๆ
แต่รถของคุณพ่อหลี่เถียนเก่าเกินไป ตอนนี้ขายก็คงไม่ค่อยได้เงินเท่าไหร่
อย่างไรก็ตาม ในท้องถิ่นของพวกเขา นับว่าเป็นรถหรูแล้ว
ครัวเรือนทั่วไปที่มีรถยนต์ส่วนตัวใช้ ก็นับว่าดีแล้ว
บ้านของหลิวเจ๋อหลงมีเพียงรถไฟฟ้าขนาดเล็กคันเดียว ใช้มาเจ็ดแปดปีแล้ว
เมื่อเทียบกันแล้ว
ช่องว่างระหว่างครอบครัวนี้ถือว่าห่างกันมาก
แต่ตอนนี้
ในที่สุดเขาก็มีฐานะพอจะยืนอยู่ต่อหน้าครอบครัวหลี่เถียนได้
เสียงของคุณแม่หลี่ดังมาจากหน้าประตู:
“ไปกันเถอะ เถียนเถียน!”
หลี่เถียนพูด: “งั้นฉันไปก่อนนะ”
“กลับไปอยู่เป็นเพื่อนอาจาร์ยไคเถอะ”
“กลับบ้านเจอกัน!”
หลิวเจ๋อหลงพยักหน้า จากนั้นมองดูหลี่เถียนวิ่งออกไปนอกโรงแรม
ยังไม่ทันเดินได้สองก้าว หลี่เถียนยืนอยู่กลางหิมะ หันมามองเขาครั้งหนึ่ง ยิ้มแย้มสดใส แล้วรีบวิ่งไปที่รถ