"จางฮ่าวพ่ายแพ้!"
ชั่วขณะนั้น
คนทั้งสนามพลันตื่นเต้นไปหมด
จางฮ่าว ผู้แข็งแกร่งขั้นสองช่วงสูงสุด ถูกหลิวหยุนหู่เหยียบเอาไว้ใต้เท้าเช่นนี้
ไม่ผิด ผ่านการต่อสู้ไม่ถึงสิบนาทีก็ตัดสินผลแพ้ชนะได้แล้ว
ในสนามขณะนี้
จางฮ่าวนอนราบกับพื้น ร่างกายเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจำนวนมาก
ระหว่างที่ท้าประลองไปได้ครึ่งทาง เขาก็เริ่มตระหนักได้ว่า วิชาดาบของตัวเองนั้นไร้ค่าโดยสิ้นเชิงเมื่อต้องเผชิญหน้ากับท่วงท่าสังหารที่แท้จริง
และหลิวหยุนหู่ที่อยู่ตรงหน้าเขานั้น ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นศัตรูที่แข็งแกร่ง
แต่ถึงอย่างไรเขาก็ยังเป็นผู้โชคดีของฟ้าแห่งมหาวิทยาลัยยุทธ์นครเวทมนตร์ แทบจะดึงพลังทั้งหมดที่มีออกมาใช้เพื่อรับมือต่อไป
ประคองตัวไปได้ไม่กี่นาที ในที่สุดก็พ่ายแพ้ลงอย่างสิ้นเชิง สูญเสียไปอย่างหมดรูป
พ่ายแพ้ให้กับคนเล็กคนน้อยที่ไม่มีใครรู้จัก
บ่าของหลิวหยุนหู่ยังคงมีเลือดซึมออกมา นี่คือดาบที่เขาฝืนรับเอาไว้ตอนที่พลิกกลับมาสังหารเมื่อครู่
แต่เพื่อชัยชนะ การบาดเจ็บเพียงแค่นี้ไม่ถือว่าอะไร
อันที่จริงบาดแผลค่อนข้างสาหัส ถึงกับทำให้จางหย่งอันต้องลุกขึ้นยืนโดยไม่สามารถอดทนอยู่ได้
ถึงแม้สำหรับทหารนักรบแล้ว บาดแผลระดับนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ท้ายที่สุดแล้วคนเหล่านี้ก็ยังเป็นนักเรียน
พอกรรมการประกาศว่าจางฮ่าวแพ้ จางหย่งอันก็รีบเปลี่ยนตัวหลิวหยุนหู่ลงมาทันที
จางลู่หน้ากับพวกพ้องรีบวิ่งเข้าไปด้วยความเป็นห่วงเป็นใย
เจ้าหน้าที่ที่อยู่ใกล้ๆ ถือยาอมตะสำหรับรักษาบาดแผลภายนอกเดินเข้ามา
เตรียมจะรักษาอาการบาดเจ็บให้หลิวหยุนหู่
แต่จางหย่งอันกลับยกมือห้ามไว้ ยารักษาแผลพวกนั้นเขาไม่เห็นค่าสักนิด