เจ้าหน้าที่ธนาคารมาเร็วไปเร็ว
นักเรียนในที่สุดก็ไม่ต้องกังวลเรื่องเงินสดในมืออีกต่อไป
เก็บไว้ในโทรศัพท์ปลอดภัยกว่ามาก
แต่นักเรียนส่วนใหญ่จะไม่เก็บเงินไว้กับตัว โอนกลับบ้านทั้งหมด
ที่บ้านต้องการเงินมากกว่า
ที่โรงเรียนใช้ไม่เท่าไหร่ เหลือไว้สองสามพันเป็นค่าครองชีพก็พอแล้ว
อีกอย่าง อธิการบดีก็ไม่บอกหรือว่าทุกเดือนมีโอกาสพิจารณาทุนการศึกษา
แค่หมั่นฝึกฝน พอเดือนหน้าพลังเพิ่มขึ้น ก็ยังสามารถรับทุนการศึกษาได้!
หลิวเจ๋อหลงมองข้อความธนาคารบนโทรศัพท์ ไม่อยากเชื่อว่านี่เป็นเรื่องจริง
ทุนการศึกษาสองแสน เขาไม่ได้โอนให้ปู่ย่า
หลักๆ คือพวกเขาไม่ใช้การโอนเงิน ปกติใช้เงินสด เงินนี้ได้แต่เก็บไว้ในมือไปก่อน รอรอกลับบ้านแล้วค่อยใช้เงินปรับปรุงชีวิตความเป็นอยู่ในบ้าน
บ้านที่อยู่เป็นหมู่บ้านที่พักอาศัยอายุยี่สิบปี เก่าและเล็กและก็ไม่มีลิฟต์ อยู่ชั้นหก
ปู่ย่าเขาอายุมากแล้ว เดินบันไดไม่ไหว ก็ควรย้ายที่อยู่
ถึงเงินไม่พอซื้อบ้าน แต่เช่าบ้านที่สบายๆ ก็เพียงพอแล้ว
ขณะที่เขากำลังคิดถึงชีวิตที่ดีงามในวันข้างหน้า
โทรศัพท์ดังขึ้น มีคนโทรเข้ามา
หลิวเจ๋อหลงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา มองชื่อที่โทรเข้ามา 'หลี่เถียน'
หลี่เถียนคนนี้ก็คือคืนนั้นกลับมาด้วยกัน เป็นนางงามประจำห้อง
เขารับสายเร็วมาก ยังไม่ทันพูดอะไร ปลายสายก็ดังขึ้นเป็นเสียงหญิงสาวที่ร้อนใจ: