ในสนามแข่งขัน
ทุกคนกำลังโห่ร้องด้วยความยินดี
โรงเรียนอาชีวะขั้นสูงด้านการต่อสู้แห่งหนึ่งสามารถสร้างปาฏิหาริย์ให้พวกเขาได้จริง ๆ นี่จึงเป็นสิ่งที่ควรค่าแก่การเคารพ
แต่สายตาของคนส่วนใหญ่มักจะจับจ้องไปที่อู๋ตาจู่ผู้ราวกับเทพแห่งสงครามกลับชาติมาเกิด
อายุยังน้อยแต่ก็เป็นขั้นสองได้แล้ว คงมีพรสวรรค์ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน
จางหย่งอันไม่สนใจสายตารอบข้างแม้แต่น้อย นำทีมเดินออกไปด้านนอก
เขาปลอบใจว่า
"ทีมหนึ่งคือไพ่ตาย"
"ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะให้พวกเราขึ้นไป"
"ฉันว่าทีมสองขึ้นไปก็พอแล้ว"
"ถึงแม้จะไม่ให้เกียรติคู่ต่อสู้บ้าง แต่ก็ถือเป็นกลยุทธ์หนึ่งที่ทำให้ศัตรูสับสนได้เหมือนกัน"
ไป๋เสี่ยวเวย์และคนอื่น ๆ พยักหน้า พวกเขาคงรู้ดีว่าทีมหนึ่งจะไม่ถูกส่งลงสนามง่าย ๆ เว้นแต่จะเจอกับทีมที่แข็งแกร่งจริง ๆ
เปรียบเสมือนไพ่ดี ๆ หลายใบที่ยังไม่สามารถทิ้งออกไปได้ชั่วคราว
พวกเขาจึงไม่มีคำบ่นอะไร และนี่ก็เป็นโอกาสที่ดีที่จะให้สมาชิกทีมสองได้ลงสนาม
หากกระแสความสนใจถูกพวกเขาชิงไปหมด สมาชิกทีมสองคงจะไม่พอใจกันบ้าง
อู๋ตาจู่พูดเมื่อคืนนี้ด้วยว่า พวกเขาได้รับเงินจากอธิการบดีโดยเปล่าประโยชน์ แต่ไม่ได้ช่วยออกแรงให้อธิการบดี พวกเขาคงจะรู้สึกผิดในใจ
เงินนี้ถือไว้ก็ไม่สบายใจ
ตอนนี้ดีแล้ว ในที่สุดก็ทำให้สมาชิกทีมสองสบายใจได้
จางหย่งอันแค่เอ่ยปลอบใจง่าย ๆ เท่านั้น เขารู้ว่านักเรียนเหล่านี้ไม่ใส่ใจอยู่แล้ว
หลังจากนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรมาก
ไกลออกไปมีนักข่าวหลายคนกำลังรอพวกเขาอยู่ จางหย่งอันพูดกับจางลู่หน้าว่า "ตอนนี้เรากำลังโด่งดัง"
"อย่าให้นักข่าวพวกนี้สัมภาษณ์เรา นักเรียนเผลอเพียงเล็กน้อยก็อาจจะก้าวพลาดตกหลุมพรางคำถามของนักข่าวได้"