"ผู้ที่ผิดไม่ใช่ฉัน"
"ผิดที่พวกเธอโง่เขลาและไร้เดียงสาเกินไป!"
"ล้วนเป็นทหารนักรบพิการ ผู้ก่อกวนอะไรกัน มัวแต่ดูแลช่วงครึ่งชีวิตหลังของตัวเองเถอะ"
"คนเหล่านั้นที่ได้เข้าโรงเรียนอาชีวะขั้นสูงด้านการต่อสู้นับว่าเป็นความเมตตาของสหพันธ์แล้ว"
"นักเรียนที่สอบเข้าโรงเรียนอาชีวะขั้นสูงด้านการต่อสู้เหล่านี้ พลังชี่เลือดของพวกเขายังสู้เด็กมัธยมปลายไม่ได้ด้วยซ้ำ!"
"ถ้าไม่มีสถานะลูกหลานทหารนักรบผู้ล่วงลับ พวกเขาก็ไม่ได้เรียนต่อ กลับออกไปก็เป็นชนชั้นล่างของสังคม"
"แค่ให้พวกเขาได้เรียนเพิ่มอีกสองปีเท่านั้น พวกเธอกลับยอมสละชีวิตเพื่อดูแลพวกเขา!"
"คุ้มค่าหรือ!"
คำพูดของหวังเหยาจู้ไม่ได้ประณีตแม้แต่น้อย ล้วนเป็นความจริงที่โหดร้ายออกมาตรงๆ
หากเป็นก่อนหน้านี้ แทบไม่มีช่องทางโต้แย้งเลย
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
สถาบันวิทยายุทธ์ซานเหอของพวกเขา เปลี่ยนแปลงไปจากวันวานโดยสิ้นเชิงแล้ว
"อีกอย่าง อธิการบดีของพวกเธอก็เป็นคนพิการ เปล่า ควรเรียกว่าทหารนักรบที่ปลดประจำการแล้ว!"
"ได้ยินว่าสมองเหมือนกับพวกเธอทุกคน มีคนที่ถูกใจพวกเธอมาเป็นอธิการบดีแล้ว"
"คนพิการขั้นสามขั้นสูงสุด ยังคิดจะลงประตูดาวไปหาทรัพยากรให้นักเรียนจนๆ พวกนั้น ยังได้ยินว่าโชคดีมาก แถมยังได้สัตว์อสูรมาสองตัว"
"แต่หวังว่าโชคแบบนี้จะคงอยู่ตลอดไป ถ้าหมดเมื่อไหร่ คิดว่าจบกันจริงๆ"
"ฉันไม่อยากเห็นโรงเรียนที่เคยอยู่ของฉัน ต้องจัดงานศพแทบทุกวัน"
จางลู่หน้าพุ่งเข้าไปข้างหน้า อยากจะตบหน้าหวังเหยาจู้หนึ่งที