“รวมสิบเม็ด”
“พวกท่านสองแบ่งกันเถอะ”
จางหย่งอันหยิบผลึกเลือดขั้นสูงสิบเม็ดออกมาจากแหวนมิติเก็บของ
เขาไม่กลัวว่าคนทั้งสองจะฆ่าเพื่อชิงสมบัติ คนที่อยู่ตรงหน้าล้วนเป็นปรมาจารย์ขั้นเจ็ดช่วงท้ายทั้งคู่
และเพิ่งผ่านการต่อสู้มา กำลังรบแทบไม่เหลือ
“เยอะขนาดนี้”
“แล้วยังถูกอีก!”
แน่นอน นี่คือความคิดในใจของคนทั้งสอง ไม่กล้าพูดออกมาหรอก
กลัวว่าจางหย่งอันจะเปลี่ยนใจ!
“โชคดี ครั้งแรกที่ลงประตูแห่งโชคลาภไม่มีประสบการณ์ เลยขนของที่มีติดตัวมาหมด”
จางหย่งอันพูดโกหกโดยไม่ต้องคิด
สีหน้าเรียบเฉย น้ำเสียงสงบ หน้าตาเที่ยงตรง ดูยังไงก็ไม่เหมือนคนโกหก
ทั้งสองปรมาจารย์ไม่สนใจว่าจะจริงหรือเท็จ
กว่าจะหาคนที่ขายผลึกเลือดขั้นสูงได้ จะปล่อยไปง่ายๆ ได้อย่างไร
การซื้อขายทั้งสองฝ่ายรวดเร็วมาก คนทั้งสองแต่ละคนมีแหวนเก็บของอย่างน้อยเจ็ดแปดวง
เห็นได้ชัดว่าเป็นคนเก่าแก่ที่ลงประตูดาวบ่อย รู้ว่าต้องพกแหวนเก็บของเยอะๆ
ครู่ต่อมา
ในแหวนของจางหย่งอันก็มีทรัพยากรการบำเพ็ญเพิ่มขึ้นห้าสิบล้านล้าน
ทรัพยากรเหล่านี้เรียกว่าได้มาโดยไม่ต้องลงแรง และยังขายผลึกเลือดขั้นสูงในแหวนได้ในราคาสูงอีกด้วย
ง่ายมากๆ
ทั้งสองฝ่ายพอใจกับการซื้อขายครั้งนี้มาก
ปรมาจารย์ร่างเตี้ยอ้วนพูดขึ้น “ได้ยินว่านายเป็นทหารนักรบ”
“น้ำใจงาม!”
“ไม่เหมือนปรมาจารย์บางคน ที่ใจดำเหมือนหนอนเน่า”