ที่หอประชุมของโรงเรียน
เหล่านักศึกษาเดินทางมาถึงกันอย่างต่อเนื่อง
“คนก้นใหญ่คนนั้นเป็นใครนะ”
“ก็อาจารย์ฉินไง จะเป็นใครได้อีก”
ฉินจั่นก้นใหญ่ยื่นไปจัดการขาตั้งโทรศัพท์มือถืออยู่ใต้เวที
เขาจัดการบัญชีถ่ายทอดสดเรียบร้อยแล้ว
พร้อมจะเปิดถ่ายทอดสดได้ทุกเมื่อ ฉู่จื่อหางตรวจดูแล้วพบว่าไม่มีปัญหาจริง ๆ
อดชูนิ้วโป้งให้ฉินจั่นไม่ได้
ฉินจั่นหยิ่ง ๆ ชำเลืองมองทุกคน
“พวกเราคือคนที่อธิการบดีให้ความสำคัญ ถ้าอย่างนี้ยังทำไม่ได้อีกก็แย่แล้ว”
ทุกคนพยักหน้าพร้อมกัน
วันนี้ ฉินจั่นรู้สึกว่าตัวเองไม่เคยมีความสุขขนาดนี้มาก่อน
ความรู้สึกที่ถูกรักและให้ความสำคัญมันดีจริง ๆ
หลิวเจ๋อหลงเดินมาหาฉู่จื่อหาง แล้วพูดว่า
“รองผู้อำนวยการ”
“เนื้อหาการถ่ายทอดสดคืองานเลี้ยงของเรา รวมถึงช่วงแจกเงินด้วยไหมครับ”
แผนการของพวกเขาคือ ช่วงครึ่งแรกเป็นเวลาสังสรรค์ของเหล่านักศึกษา
ช่วงครึ่งหลังเป็นช่วงแจกเงินปลายภาค
ฉู่จื่อหางคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “การแสดงของพวกเธอพอจะนำออกมาโชว์ได้ไหม”
หลิวเจ๋อหลงหัวเราะแห้ง ๆ แล้วส่ายหน้า “มีเวลาเตรียมตัวน้อยเกินไปครับ”
“แทบจะเหมือนการแสดงของนักเรียนประถมเลย”
ฉู่จื่อหางพูดว่า “อย่างนั้นก็ไม่ต้องแล้ว”
“ถ่ายเฉพาะครึ่งหลังก็พอ”
“ให้ผู้ชมที่ดูถ่ายทอดสดรอกันสักพัก”
“พวกเขาไม่น่าจะว่าอะไรหรอก”
หลิวเจ๋อหลงพยักหน้า คงไม่มีปัญหาอะไร
ยังไงก็ไม่มีใครดูเพราะอยากดูการแสดงอยู่แล้ว พวกเขาอยากเห็นว่าภาคปลายของสถาบันยุทธ์ซานเหอเป็นแบบไหนมากกว่า