ทุกคนต่างรู้จักภูมิหลังของกันและกันดี
เฉินปิงหยวนมีเพียงอาสองที่เป็นญาติคนเดียว
ได้ยินว่า ป้าสะใภ้ไม่ยอมให้เขาเรียนโรงเรียนยุทธ์ เพราะคิดว่าเสียเงินเปล่า
ยังเป็นเพราะลุงของเขายืนกราน ใช้เงินค่าทำขวัญของพ่อแม่เฉินปิงหยวน ถึงทำให้เขาเรียนสายวิทยายุทธ์ตอนมัธยมปลายได้!
เมื่อเอ่ยถึงอาสองของตัวเอง เสียงของเขาลดต่ำลงเล็กน้อย
"การแข่งขันครั้งนี้ฉันจะทำให้ดีที่สุด ในโลกนี้ นอกจากการแข่ง ยังมีอธิการบดีที่ใจดีกับฉัน"
"ฉันไม่เคยเห็นเงินจำนวนมากมายขนาดนั้นมาก่อน"
"หลายหมื่น หรือแม้แต่หลังแข่งจบ อาจมีถึงหนึ่งล้าน!"
"พูดออกมาแล้วไม่ต้องอาย วันที่ฉันเพิ่งมาถึงโรงเรียนเรา ยังต้องวางแผนการใช้จ่ายทุกบาททุกสตางค์"
"ข้าวปั้นที่กินทุกวัน ยังต้องคิดว่าจะกินครึ่งหนึ่งแล้วเก็บอีกครึ่งหนึ่ง"
"ป้าสะใภ้ให้เงินค่าครองชีพเดือนละ 500 หยวน"
"เงิน 500 หยวนนี้ ยังเป็นเพราะฉันออดอ้อนขอ ป้าสะใภ้ถึงได้ให้ ถึงแม้จะรู้ว่าเงินนี้คือเงินค่าทำขวัญของพ่อแม่ฉัน แต่การขอแต่ละครั้งก็รู้สึกอึดอัดใจ"
"อาสองดีกับฉันมาก ยังแอบเก็บเงินส่วนตัว 300 หยวนให้ฉัน แต่ที่บ้านเงินอยู่ในมือป้าสะใภ้"
"ฉันรู้ว่าเงินค่าทำขวัญของพ่อแม่ส่วนใหญ่ใช้ไปกับการพัฒนาคุณภาพชีวิตของครอบครัวเขา ส่วนที่ใช้กับฉันคงมีเพียงเล็กน้อย ครอบครัวเขาไม่มีเงิน แต่พอฉันไปถึงบ้านพวกเขาได้ไม่กี่วัน พวกเขาก็ซื้อรถคันหนึ่ง"
บรรยากาศยิ่งพูดยิ่งเงียบ
"ตอนนี้เงินทั้งหมดอยู่ในมือฉัน ฉันไม่ได้บอกอาสอง"