จางหย่งอันถอนหายใจยาว ๆ อย่างโล่งอก
ตอนนี้
กำลังก็เพิ่มขึ้นบ้างแล้ว
มือยังได้แหวนเก็บของเพิ่มมาอีกหลายวง ถือว่าเคราะห์ร้ายกลายเป็นบุญ!
ถึงแม้เขาจะชอบพูดปากเปล่าว่า ‘ทรัพย์สมบัติอยู่กลางอันตราย’
แต่ความเสี่ยงแบบนี้ ไม่อยากเจอเป็นครั้งที่สองจริง ๆ มันทรมานเกินไป
เขาดูนาฬิกาแวบหนึ่ง จากนั้นก็ถอดเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นออก
เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าสะอาดตัวใหม่ จางหย่งอันถือว่าได้คืนชีพอีกครั้ง
เสื้อผ้าที่ใส่อยู่ชุดนี้ราคาถูก เขาไม่ได้ใส่ชุดรบของนักบำเพ็ญ
บอกไว้ก่อนแล้วว่าชุดรบของนักบำเพ็ญนั้นไร้ประโยชน์สิ้นดีสำหรับผู้แข็งแกร่งระดับปรมาจารย์
ต่อให้มีความสามารถในการป้องกันบ้าง ก็ไม่เห็นจะได้ใช้
เจอกับการโจมตีที่พิฆาตล้างผลาญ ยังไงก็จบเหมือนกัน
ดังนั้นชุดรบราคาหลายแสนกับเสื้อผ้าธรรมดาร้อยบาทชุดหนึ่ง ก็ไม่ต่างกัน
ออกไปข้างนอกแล้วค่อยใส่เสื้อผ้าราคาแพง ที่นี่ใส่ ๆ ไปแค่นั้นพอ
รอบข้างมองไม่เห็นผู้คน จะใส่เสื้อผ้าสวย ๆ ให้ใครดู?
อ้อ แล้วก็
จางหย่งอันนึกขึ้นได้ ก็นำแหวนเก็บของทั้งหมดที่ได้มาก่อนหน้านี้ออกมา
รวมเก้าวง
แปดวงระดับปรมาจารย์ธรรมดา อีกวงหนึ่งของศพแห้งที่แข็งแกร่งที่สุด
การเปิดกล่องสุ่มของเขา หลักการคือเปิดอันดีที่สุดก่อนเป็นอย่างแรก
ส่วนจะเก็บความลุ้นไว้ ไม่จำเป็นเลย
จางหย่งอันชอบเปิดอันดีที่สุดก่อนมากกว่า
จากนั้นเขาก็จ้องไปที่แหวนในมือ
ศพแห้งที่แข็งแกร่งที่สุดนี้ ตอนมีชีวิตคงเป็นขั้นเก้าแน่นอน ไม่รู้ว่าข้างในจะมีของดีอะไรบ้าง