"มอสน้ำแข็งวิญญาณ!"
แพทย์ผู้ดูแลหลักแทบจะกระโดดข้ามเตียงคนไข้หลายเตียงด้วยความเร็วราวกับวิ่งข้ามรั้วในสนามแข่ง มาหยุดอยู่ข้างๆ จางหย่งอัน
สายตาจ้องเขม็งไปที่ถาดหยกในมือของจางหย่งอันไม่กะพริบ
เหล่านักศึกษาแพทย์ที่อยู่ด้านหลังก็เช่นกัน แม้แต่หลิวเจ๋อหลงก็จำสิ่งที่อยู่ในมือของจางหย่งอันได้
นั่นคือยาอมตะที่ถูกบันทึกอยู่ในวิชาพืชวิญญาณของเผ่าต่างถิ่น ในบทของพืชวิญญาณขั้นสูง!
"มอสน้ำแข็งวิญญาณ!"
"เป็นพืชวิญญาณขั้นสูงที่จอมยุทธ์ปรมาจารย์ขั้นสูงใช้เสริมพลังจิต!"
ก็ไม่แปลกที่พวกเขาจะตกใจ เพราะจอมยุทธ์ปรมาจารย์ คนธรรมดาอย่างพวกเขามักจะเห็นแค่ทางโทรทัศน์เท่านั้น
นักรบในระดับนี้แทบจะเหมือนเทพเซียน เพราะสามารถควบคุมพลังการบินได้
และที่สำคัญที่สุด ทรัพยากรขั้นสูงนั้นหายากมาก และมีค่าอย่างยิ่ง
มอสน้ำแข็งวิญญาณในมือของจางหย่งอันแบบนี้ แม้แต่ยอดฝีมือขั้นสูงก็ยังอิจฉา
ในบรรดายาอมตะและพืชวิญญาณที่เสริมพลังจิต มอสน้ำแข็งวิญญาณชนิดนี้ ด้วยความสามารถพิเศษด้านน้ำแข็ง ถือได้ว่าเป็นสุดยอด!
แน่นอน
มอสน้ำแข็งวิญญาณในมือของจางหย่งอันไม่ได้มีมากมาย
ยังไม่ถึงขั้นทำให้ยอดฝีมือขั้นสูงคลุ้มคลั่ง แต่อย่างที่พูดกัน มีเงินก็ซื้อไม่ได้
เนิ่นนาน
แพทย์ผู้ดูแลหลักจึงละสายตากลับมา มองไปยังเจ้าของถาดที่สวมสูทและมีบุคลิกโดดเด่น
"คุณตั้งใจจะใช้มอสน้ำแข็งวิญญาณรักษาคุณยายคนนี้หรือคะ?"
"ขอพูดตรงๆ นะคะ มันดูสิ้นเปลืองเกินไปหน่อย"