หลิวเจ๋อหลงเก็บโทรศัพท์ลง ถอนหายใจอย่างโล่งอก
ตอนนี้พลังของเขาได้ทะลวงขึ้นสู่ขั้นสามขั้นต้นอย่างเป็นทางการแล้ว
ถือว่าทำภารกิจที่อธิการบดีมอบหมายให้สำเร็จลุล่วง
เขามองชุดบ้านที่เพิ่งซื้อใหม่มานี้ มุมปากเผยรอยยิ้มพอใจ
บ้านชุดนี้อยู่ในเขตเดียวกับหลี่เถียน คือชานซุยฮาวทิง
แต่ก่อนคิดว่าชาตินี้คงไม่มีปัญญาซื้อ แต่ไม่คิดว่าตอนนี้จะซื้อได้อย่างง่ายดาย
พ่อแม่ของหลี่เถียนตอนนี้สนิทสนมกับเขามาก
บ้านของเขาอยู่ตรงข้ามกับบ้านหลี่เถียนพอดี พูดได้ว่านี่คือความฝันของเขา
มีคำพูดหนึ่งประโยคที่พูดได้ดี
เพื่อนสนิทที่สุดอยู่ใกล้ตัว และคนที่รักที่สุดก็อยู่ตรงข้าม
ในบ้านอบอุ่นมาก ดีกว่าบ้านเก่าทรุดโทรมที่เคยอยู่มากนัก
ปู่ย่าของเขาก็จะได้ใช้หน้าหนาวที่สบาย ๆ
"อ้อ ยังไงก็พาหลี่เถียนกับปู่ย่าไปเที่ยวโรงเรียนด้วยก็ได้"
หลิวเจ๋อหลงรู้สึกมีความสุขขึ้นมาทันที
เช้าวันรุ่งขึ้นแต่เช้าตรู่
หลิวเจ๋อหลงจัดเตรียมของเสร็จเรียบร้อย แล้วออกเดินทางไปโรงเรียน
ในรถมีปู่และย่าของหลิวเจ๋อหลงนั่งอยู่
ปู่หลิวพูดว่า: "ครั้งก่อนเขาช่วยเหลือเรา คราวนี้เราก็ได้ไปขอบคุณเขาด้วยตัวเองเสียที"
ย่าหลิวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็พูดเสริมขึ้นมาว่า:
"ใช่แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะอธิการบดีของหลาน ตอนนี้บ้าก็คงไม่เป็นปกติเหมือนคนทั่วไปได้"
หลิวเจ๋อหลงพยักหน้า
ในขณะเดียวกัน
ไม่ไกลนัก หลี่เถียนและพ่อแม่ของเธอก็เดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว
ที่บอกไปก่อนหน้านี้ พ่อแม่ของหลี่เถียนตอนนี้ยังคงชอบเขา
ตลอดช่วงปิดเทอมฤดูหนาว
ก็ชวนเขาไปกินข้าวที่บ้านตลอด
สองครอบครัวยังนัดกินข้าวด้วยกันบ้างเป็นครั้งคราว