กู้เจิ้นกั๋วถูกหลินเซี่ยงหนานซ้อมจนปวดระบมไปทั้งตัว เขาบ่นว่า “ก็บอกแล้วไงว่าหลินเซี่ยงหนานไม่ใช่คนดี แม่ไปหาเรื่องเธอทำไม โดนซ้อมฟรีไม่พอ เดี๋ยวกู้เจิ้นหัวก็จะมาซ้อมผมอีก ทำไมแม่เป็นคนทำผิด แต่คนที่โดนตีกลับเป็นผมล่ะ!”
ตอนวางแผน เขาก็ช่วยออกความเห็นด้วย แต่พอโดนซ้อมเข้า เขากลับเอาแต่บ่นกู้โฉ่วนี
กู้โฉ่วนีไม่แก้ตัว สารภาพผิดอย่างจริงใจ “ใช่ ๆ แม่ผิดเอง คราวหน้าแม่จะไม่ไปยุ่งกับเธออีกแล้ว แม่ก็ไม่คิดเหมือนกันว่ายัยเด็กเหลือขอนั่นจะพวกเดียวกับไอ้กู้เจิ้นหัวสารเลว ถึงว่าอยู่ด้วยกันได้เป็นปี่เป็นขลุ่ย”
ลูกชายลูกสะใภ้บ้านอื่นกตัญญูต่อพ่อแม่ แต่ลูกชายลูกสะใภ้บ้านเธอ คนหนึ่งกล้าตีพ่อ อีกคนกล้าตีแม่ ช่างเป็นพวกไร้มนุษยธรรมจริง ๆ
ในครอบครัว กู้ฟู่เกินบาดเจ็บน้อยที่สุด แต่เขาก็ยังพลอยตำหนิกู้โฉ่วนีด้วย
“เป็นความผิดแกทั้งนั้น คลอดตัวทวงหนี้อะไรออกมา ตอนนั้นฉันบอกให้แกขายมันให้ยายแซ่เฉียน แกก็ไม่ยอม ตอนนี้เป็นไง เจ้าตัวทวงหนี้คนโตแต่งกับตัวทวงหนี้คนเล็กอีกคนแล้ว”
กู้โฉ่วนีแก้ตัวอย่างน้อยใจ “ฉันก็ไม่ได้ไม่ยอมนี่ ยายเฉียนไม่ยอมจ่ายเงินต่างหาก ลูกที่ฉันเลี้ยงมา จะให้ยกให้ฟรี ๆ ได้ยังไง”
ชื่อเสียงของบ้านพวกเขาเป็นอย่างไร ทุกคนต่างรู้ดี
ต่อให้ยกลูกให้คนอื่น วันหน้าถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้น พวกเขาก็ยังหน้าด้านมาเกาะเกี่ยวได้ เพราะอย่างนี้คุณยายเฉียนถึงไม่อยากเสียเงินเปล่า
คุณยายเฉียนมีเงินบำนาญ ไม่ขาดเงินใช้ หากอยากรับเด็กมาเลี้ยงก็รับไปนานแล้ว แต่เธอรู้ว่าร่างกายตัวเองไม่ดี ไม่รู้ว่าจะอยู่ได้อีกนานแค่ไหน จึงไม่กล้าพาใครเข้าบ้าน