หลินเซี่ยงซีกินไก่ย่างไปพลาง คุยเรื่องซุบซิบของตระกูลกู้กับหลินเซี่ยงหนานไปพลาง พอกินจนท้ายที่สุด เขายังเหลือน่องไก่ไว้ให้หูเหม่ยลี่หนึ่งน่อง แล้วใช้ฝาครอบไว้
หลังเช็ดมือจนสะอาด หลินเซี่ยงซีก็พูดอย่างออดอ้อนว่า “พี่ ยังจะออกไปหางานอีกไหม? พี่ขี่จักรยานพาผมไปด้วยได้หรือเปล่า”
จักรยานเป็นของที่กู้เจิ้นหัวเอามาให้เมื่อวาน ตอนกลับมาครั้งนี้เขาไม่ได้พกเงินกับคูปองติดตัวมามากนัก เพราะพักอยู่บ้านตระกูลกู้ ไม่สะดวกจะซื้อของ เงินที่ใช้ซื้อของเขาจึงยืมมาจากเพื่อนร่วมกองทัพ รอเมื่อกลับหน่วยแล้วค่อยคืน
“ไม่ไปแล้ว แต่งงานแล้วได้อยู่ในเมือง ยังจะหางานทำอีกทำไม? เบื่อชีวิตสบายเกินไปหรือไง?” หลินเซี่ยงหนานปล่อยตัวตามสบาย “อากาศร้อนขนาดนี้ ฉันอยากอยู่บ้าน เปิดพัดลม กินแตงโม”
หลังเรียนจบมัธยมปลาย หลินเซี่ยงหนานใช้เวลาครึ่งวันออกไปเดินเล่นเรื่อยเปื่อย หูเหม่ยลี่ก็ไม่เคยห้าม ได้แต่หวังว่าหลินเซี่ยงหนานจะโชคดีต่อไป และหางานได้สักที
แต่โชคดีไม่ได้อยู่กับเธอตลอดไป หลินเซี่ยงหนานออกไปถามหางานตามที่ต่าง ๆ จริง ทว่าก็ไม่เจอหน่วยงานไหนกำลังรับคน
คิดจะใช้เงินก้อนโตซื้องาน ก็ยังไม่เจอคนที่เหมาะสมและยินดีขาย ยุคนี้ไม่มีที่ให้ลงประกาศ งานส่วนใหญ่ตกทอดกันในหมู่ญาติและเพื่อนฝูง แทบไม่ถึงคิวคนนอก
ยังดีที่เรื่องแต่งงานของเธอได้ข้อสรุปแล้ว ปัญหาเรื่องลงชนบทก็คลี่คลายลงอย่างสิ้นเชิง หลินเซี่ยงหนานเองก็โล่งใจ ช่วงนี้จึงอยากปล่อยตัวตามสบายเท่านั้น