เป็นอย่างที่คิด พอหูเหม่ยลี่บอกว่ายังมีทางเลือกอื่น ท่าทีของพ่อหูก็หนักแน่นขึ้นทันที
“เรื่องสร้างบ้านเอง พ่อสนับสนุนแน่นอน เอาอย่างนี้ เย็นหน่อยพวกลูก ๆ มารวมตัวปรึกษากันก่อน พอตกลงกันได้แล้วค่อยส่งโทรเลขไปบอกลูกสามก็พอ”
หูซานสี่ทำงานอยู่ต่างถิ่นกับทีมก่อสร้าง มีเพียงภรรยากับลูกอยู่บ้าน เรื่องแบบนี้ภรรยาของเขาก็ตัดสินใจได้เหมือนกัน
มื้อเย็นหลินเซี่ยงหนานกินข้าวที่บ้านตระกูลหู คนในบ้านมีเยอะเกินไป เธอเลยได้ลูกชิ้นเนื้อมาลูกหนึ่ง
หลินเซี่ยงซีชมลูกชิ้นเนื้อนี่ไม่หยุด หลินเซี่ยงหนานกัดเข้าไปอย่างคาดหวัง รอยยิ้มบนใบหน้าก็พลันหุบลง
เธอลืมคิดไปได้ยังไงนะ ฝีมือทำอาหารห่วย ๆ ของหูเหม่ยลี่ต้องได้มาจากแม่แน่ ฝีมือคุณยายดีกว่าหูเหม่ยลี่อยู่หน่อยเดียว รสเค็มจืดกำลังพอดี นอกนั้นก็ไม่มีข้อดีอะไรแล้ว
สิ่งที่หลินเซี่ยงซีชอบไม่ใช่ลูกชิ้นเนื้อฝีมือคุณยายหรอก ขอแค่เป็นเนื้อ เขาก็ชอบหมด
หลังมื้ออาหาร ครอบครัวหูก็จัดประชุมครอบครัวเล็ก ๆ เพื่อหารือเรื่องบ้าน
ค่าใช้จ่ายในการสร้างบ้านไม่ได้กำหนดตายตัว ถ้าสร้างหลังเล็กหน่อย ห้องน้อยหน่อย ใช้เงินสักหนึ่งพันสามสี่ร้อยหยวนก็พอ แต่ถ้าสร้างหลังใหญ่ สองพันหยวนก็ยังไม่พอ
หูเหม่ยลี่แสดงความเห็นเป็นคนแรก “ฉันอยากได้สี่ห้อง สร้างบ้านสักหลังไม่ง่าย อย่างน้อยก็ต้องอยู่สักยี่สิบสามสิบปี ฉันต้องเตรียมห้องไว้ให้เสี่ยวตงกับเสี่ยวซีแต่งงาน ส่วนเสี่ยวหนาน พ่อแท้ ๆ ของเธอทิ้งเงินสินเดิมไว้ให้ เธอก็ควรมีห้องเป็นของตัวเอง ถ้าต่อไปบ้านฝ่ายชายที่เธอคบอยู่ไม่มีที่พอ ก็ยังมาอยู่ทางนี้ได้”