หูเถาฮวา ลูกพี่ลูกน้องคนโตของตระกูลหู อายุมากกว่าหลินเซี่ยงหนาน พี่ชายแท้ ๆ ของเธอหนึ่งปี ปีนี้อายุ 23 แล้ว เธอโชคดีที่ก่อนเริ่มโครงการส่งปัญญาชนลงชนบทหนึ่งปี ทางบ้านใช้เงินเล็กน้อยฝากให้เธอได้งานเป็นพนักงานปฏิบัติการในโรงงานยา
เพราะงานของเธอได้มาจากเงินที่ครอบครัวจ่ายไป ทุกเดือนเธอจึงเก็บเงินไว้ใช้ส่วนตัวเพียง 1 หยวน ที่เหลือส่งให้ทางบ้านทั้งหมด
สองปีก่อน เธอคบหากับคนในโรงงาน ทางบ้านไม่ถูกใจอีกฝ่ายที่เป็นแค่ลูกจ้างชั่วคราว อีกทั้งยังอยากให้ลูกสาวทำงานหาเงินให้ครอบครัว จึงยื้อไม่ยอมให้แต่งงาน สุดท้ายความสัมพันธ์นี้ก็เลยเถิดจนต้องเลิกรากัน
ตอนนี้หูเถาฮวาอายุมากขึ้นแล้ว หากยังอยู่บ้านต่อไปก็คงถูกคนอื่นนินทา ป้าสะใภ้ใหญ่จึงยอมเปิดปากให้เธอไปดูตัวแต่งงาน
ตอนหลินเซี่ยงหนานไปถึงบ้านตระกูลหู หูเถาฮวาเพิ่งเลิกงานกลับมา เธอล้างหน้าแล้วเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องเป็นชุดที่ดูใหม่ขึ้นมาหน่อย ก่อนจะออกมา
“ไปกันเถอะ วันนี้ฉันเลี้ยงข้าวที่ร้านอาหารของรัฐ” หูเถาฮวาควงแขนหลินเซี่ยงหนาน เดินฉับ ๆ ออกไป “อาสะใภ้บอกว่าเธอยังเด็ก ไม่เคยคบใคร เลยให้ฉันช่วยสอน แต่ฉันไม่ค่อยเชื่อเท่าไรนะ หน้าตาอย่างเธอ ไม่มีเพื่อนผู้ชายในห้องเรียนสักคนชอบเลยเหรอ?”
หลินเซี่ยงหนานส่ายหน้า “คงไม่มีมั้ง ฉันไม่ทันสังเกตหรอก”
“ตอนเรียนมัธยมปลายยังไม่คบใครก็ดีแล้ว ตอนนั้นอนาคตยังไม่แน่นอน นักเรียนหลายคนเรียนจบก็ต้องลงชนบท ถ้าเธอใจไม่แข็งพอแล้วถูกส่งลงไปด้วย อาสะใภ้คงร้องไห้จนแย่แน่”
พอพูดถึงเรื่องนี้ หูเถาฮวาก็ถอนหายใจ “เมื่อสองวันก่อนน้องชายคนที่สามเพิ่งส่งจดหมายกลับบ้าน แม่ฉันอ่านแล้วร้องไห้ยกใหญ่”
ครอบครัวของพวกเธอมีลูกห้าคน เธอโชคดีที่ได้งานก่อนถูกส่งลงชนบท พี่ชายคนโตได้รับช่วงงานของปู่ ส่วนน้องชายคนรองกับน้องชายคนที่สามลงชนบทไปแล้ว น้องชายคนเล็กยังเรียนหนังสืออยู่
ครอบครัวส่งน้องชายสองคนลงชนบท แต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากให้หูเถาฮวาสละงาน
เพราะเรื่องนี้ เธอจึงไม่เคยโกรธที่ครอบครัวรั้งเธอไว้หลายปี